ı kəsən gündən dəfələrlə sınamışdı ki, həmişə bir əhvalat baş verəndə, daha doğrusu, qan qaraldan, könül bulandıran hadisələrlə rastlaşanda, əksərən, bu əhvalatlar, hadisələr axırda mütləq arxayınçılıqla qurtarırdı. Yəni bu arxayınçılıq həmişə şadlıq, ürək xoşluğu demək deyildi. Arxayınçılıq, onun zənnincə, nəyinsə sonu idi, nəyinsə hüdudu idi. Hər şeyin dünyada sonu, hüdudu olduğu kimi, adama ürək ağrısı, şaşqınlıq gətirən əhvalatların da axır mərhələdə bir sonu olurdu, bir hüdudu olurdu. Kür daşmamışdan qabaq bütün şenlik, məmə yeyənindən tutmuş pəpə yeyəninə kimi - azmı görmüşdü Mahmud belə şeyləri - səksəkəli yatıb, səksəkəli dururdu, qapı-bacaya da baxanda qorxu ilə baxırdılar ki, görən hər şey yerindədimi, Allahın ağlasığmaz bəlası camaatı yer üzündən yox eləməyibmi, bəlkə elə bu daşqın sonuncu daşqındır, daha bundan o yanası yoxdur - amma yenə hər şey gəlib son həddinə çatırdı: Kür daşıb sahilindən çıxırdı, suya yaxın həyətlərin doqqazını, qapı-bacısını, bağını-bostanını yuyub aparırdı və bununla da hər şey qurtarırdı: Mahmud bilirdi ki, Allahın bəndələrinə göndərdiyi azar-bezarın da hüdudu var, ilan-qurbağa xəttilə yazılmış uzun, sicilləmə bir cümlənin axtrında nöqtə qoyulduğu kimi, bu azar-bezar da, dünyanın çox-çox əhvalatları da nöqtə ilə qurtarır. Ya o yanlıq, ya bu yanlıq. Əgər dünyada hüdud deyilən şey olmasaydı, yəqin nə ot, nə ağac bitər, nə həşərat, nə adam yaşayardı. Çünki onda cücüdən tutmuş vələsə kimi hər şeyin elə yarandığı gündən bağrı çatlayıb tələf olardı.
Şükür, bugünkü əhvalat da pis qurtarmadı: arxayınçılıqla qurtardı. Çünki necə olsa, əgər Mahmud gecənin bu vədəsində, belə havada buraya gəlib Zülfüqar kişiyə bir əncam çəkə bilməsəydi, yəqin ki, nə bu gecəni rahat yuxuda yata biləcəkdi, nə də sonrakı günlərdə bu günün ağrısından-acısından canını qurtara biləcəkdi.

Mahmudun yerini Zülfüqar kişinin yatdığı otağa bitişik olan qonaq otağında, açılma divanın üstündə saldılar... Bu otağı Mahmud azı yüz kərə görmüşdü. Hələ beş-on il bundan