qabaq, Zülfüqar kişinin rayon mərkəzindən, Bakının özündən hörmətli qonaqları gələndə yemək-içmək, Zülfüqar kişinin dediyi kimi, "ley-pey" bu otaqda təşkil olunurdu. Həyətdə manqal qalayıb təzəcə boğazlanmış erkək ətindən kabab çəkilirdi, zoğal, tut arağı iki-bir, üç-bir yuxarı daşınırdı, kabablan da elə şişlərdə, yağı axa-axa, cızıldaya-cızıldaya yuxarı aparırdılar, otağın ortasmda, nəhəng karvansara xalısının üstündə açılmış geniş stol, süd bardaqda daşan kimi yemək-içməkdən aşıb-daşırdı, dalbadal sağlıqlar deyilirdi, zarafatlar eşidilirdi, lap axırda da, qonaqlar araq yanğısını söndürən atlamaya keçəndə, aşağıda kabab tədarükü ilə canfəşanlıqla məşğul olan tatar Temiri çağırıb, onu stolun bir küncündə otuzdurub içizdirirdilər. Qonaqlardan biri əlini cibinə salıb, ya iyirmibeşlik, ya da əllilik çıxarıb Temirə verirdi və o da başlayırdı uşaq vaxtından yadında qalan tatar mahnılarından birini zil səslə, gücə düşdüyündən gözləri yaşara-yaşara oxumağa. Tatar Temirin ağzından çıxan gülməli sözlər stol arxasında oturanları bir hala salırdı ki, deyirdin, bu qalın, nazik gülüş səslərindən otağın divarları çatlayıb uçacaq... Bu otağın avadanlığı, xalısı, mütəkkəsi, iri pəncərələrindəki qırımızı pərdələri, bir sözlə, hər şeyi uzun illərdən bəri elə olduğu kimi qalmışdı. Bircə divanın başında divara vurulmuş-Stalinin şəkli yox idi. Salatın Mahmuda demişdi ki, üç-dörd ilin söhbətidir, günlərin bir günündə Zülfuqar kişi gecəyarısı bu otağa girib işığı yandırmışdı, şəklin qabağında dayanıb bir xeyli baxmışdı, sonra dinməz-söyləməz, heç kəsə heç nə demədən şəkli divardan çıxarıb aşağıdakı qaranlıq otaqlardan birinə aparıb, orda üzü divara sarı bir küncə qoymuşdu. İndi həmin şəklin yerində Zülfüqar kişinin sinəsi ordenlerlə dolu hərbi gimnastyorkada öz şəkli asılmışdı.
Belə-belə işlər, ağrısın alasan şeytana papış tikən belə dünyanın!

Mahmudun sümükləri qızışmışdı, pazı pazla çıxardıblar deyiblər: o da, bu nəmiş havanın sümüklərinə, iç-içalatına doldurduğu üşərtini bayaq