q Slaltının gətirdiyi araqla çıxarmışdı. Gözləri də otağın ala-bula qaranlığına alışmışdı. Sağ əlini qatlayıb başının arxasına qoymuşdu, gözlərini tavana zilləmişdi, eşikdən içəri düşən bulanıq işıq tavanı bozumtul, yağışqabağı göyün bir parçasına bənzədirdi. Mahmud bilirdi ki, indi bu evdə hamı şirin-şirin yatır, Salatın, Moşu, Zülfüqar kişi... Çünki indi günün elə vədəsi idi ki, bu yerin, bu obanın camaatı yatmalıydı, min il, milyon il bundan öncə öyrəşib adət etdikləri kimi: gün batdımı, quşların səsi kəsildimi, hamı yorğan-döşəyinə girib, salavatını çevirib yuxuya gedirdi, min dəfə gözlərini açıb gördükləri səhərin həsrətində, intizarında yatışırdılar. Mahmud qımışdı: vallah, belə bir məxluqun gecə gördükləri yuxulardan əməlli kitab yazmaq olar!.. Amma olmayaydı. Mahmudun belə işlərlə heç arası yox idi, həmişə belə söhbətlər eşidəndə əsəbləri yerindən oynayırdı, o dəqiqə dilxor olurdu, özünə yer tapa bilmirdi. Ölü də yuxuya girərmi, a kişilər? Uryadnik əhvalatını, nədənsə, Mahmud tamam unuda bilmirdi. Bayaqdan neçə kərə bu əhvalatın üstünə qayıtmışdı. Salatın, gətirdiyi yemək-içməyin qalanını yığışdırıb aşağı aparandan sonra, Zülfüqar kişinin Mahmuda təfərrüatı ilə danışdığı uryadnik əhvalatının xofumu desin, ağrısımı desin - Mahmud özü bilmirdi - nə beynindən çıxırdı, nə də gözləri qabağından gedirdi. Nəsə, bu tamam ayrı əhvalatdı, özgə gərdişdi. Mahmudun yadına düşdü ki, Zülfüqar kişi zoğal arağından yarım stəkan hortdadandan sonra, düzdü, özünə gəlsə də, nədənsə kövrəlmişdi, dəyirmi, qızarmış gözlərini Mahmuda zilləyib, kövrək-kövrək, səsi qırıla-qırıla ona uzaq keçmişin əhvalatını ikinci, üçüncü dəfəmi, amma bir də danışmışdı. Mahmud da arada lap əsəbiləşmişdi, Salatınla ağız-ağıza verib uryadnikin dədəsini, cijisini bir-birinə qatmışdılar, lap axırda, Mahmud bir "vot tebe na!" deyib, Zülfüqar kişinin sözünü kəsib soruşmuşdu ki, uryadnik köpəkoğlunun kime nə pisliyi keçibmiş ki, yazığı divansız-məhkəməsiz qanına qəltan eləmisən?! Zülfüqar kişi də xeyli