susub, alnını qırışdırıb, maddım-maddım Mahmuda baxandan sonra, səsinin zil yerinə salıb çığırmışdı: "Tovariş Salaxov, budet sdelano!" Hamı mənası heç kəsə məlum olmayan bu əcaib sözlərin müqabilində şaqqanaq çəkib gülüşmüşdü.
Ay sənin filan yerini yeyim, şeytana papış tikən belə-belə olmuş dünya!.. Mahmud gözlərini yumdu, son dəfə divar arasından eşitdiyi səs Zülfüqar kişinin ahı oldu. Kişi yuxuda elə bir ah çəkdi ki, Mahmudun bədəninə təzədən üşütmə doldu, istədi qalxıb xəstəyə baş çəksin, amma çox yorğundu, gözlərini açammadı...

Zülfüqar kişi ikinci dəfə ah çəkəndə Mahmud daha heç bir şey eşitmədi... Zülfüqar kişi gözlərini açdı, arxası üstə uzanmış halda, yorğanın altında qarnını qaşıdı, amma həmin dəqiqə də eşitdiyi səsdən nə diksindi, nə də qorxdu. Qalxıb yerində oturdu. Zülfüqar kişinin yatdığı otağın ensiz pəncərəsi arxasından gələn səs ona həm tanışdı, həm də yaddı. Kimdi bu görən, a başına dönüm?.. Kişi tab eləmədi, çarpayıdan enib çəkələklərini geyindi, ağ tuman-köynəkdə yavaş-yavaş pəncərəyə yanaşıb eşiyə baxdı. Aşağıdakı tut ağacının altında bir qaraltı gördü, amma bu qaraltının kim olduğunu ayırd edə bilmədi. Düzdür, qübbənin ortasındakı ay lap günəş kimi yanırdı, göyün üzündə isə bir dənə də bulud yoxdu, amma qaraltının sifəti görünmürdü. Əvvəl istədi, çarpayının yanında yerdə yatan qızı Salatını qaldırsın, amma neyçünsə bu fikrindən vaz keçdi, ürəyinin döyüntüsünə qulaq verə-verə birdən naqafıl bir hərəkət elədi: tələsik pəncərəni taybatay açıb başını eşiyə uzatdı və özü öz səsindəki ötkəmliyə təəccüb edib, qaraltıdan soruşdu:
- Kimsən, a bala?
- Mənəm, Zülfüqar, Sarıca oğlu Məhəmmədəm.

Əgər Zülfüqar kişidən indi soruşsaydılar ki, ömrünün hansı çağında, hansı dəqiqəsində əsl mənada xoşbəxt olmusan, dərd-sərdən, qayğılardan, peşmançılıqlardan tamam ayrılıb sevindiyindən göyün yeddinci qatına qalxmısan, yəqin fikirləşmədən, götür-qoy etmədən cavab verərdi ki, elə indi, bax, bu pəncərəni açıb, gələnin kim olduğunu soruşduğum dəqiqədə, Sarıca