a oğlu Məhəmmədin səsini eşitdiyim dəqiqədə. Zülfüqar kişiyə elə bil dünyanı bağışladılar, Zülfüqar kişinin əlindən elə bil dünyanı aldılar: dağları, dərələri, ormanları, nənnidə eşitdiyi gün işığı kimi ilıq laylanı, oğul-uşaq məhəbbətini, ocağa, yurda bağlılığını. Sarıca oğlu Məhəmməd adını deyən kimi, o səsi eşidən kimi hər şey Zülfüqar kişinin əlindən alındı və eyni zamanda alınan şeylərin hamısı yeni, indiyə kimi duymadığı, dərk eləmədiyi bir ürək döyüntüsü, damarlarında yeni qan dövranı kimi ona bağışlandı. Verən gününə qurban olum, ya Tanrı!

Gəlirəm, dərdin alım, gəlirəm! - Zülfüqar kişi az qala çığırdı. Ancaq evdə heç kəs oyanmadı, yiyəsinin quruca hənirtisindən hürməyə başlayan həyətdəki it də cınqırını çıxarmadı, yalnız qübbənin ortasında günəş kimi şölə saçan ay işığmı artırdı və bu işıq Zülfüqar kişinin gözlərinə dolub içərisinə axdı, ürəyindəki buzu əritdi. - Bu dəqiqə, ağrın ürəyimə, gəlirəm, - deyib Zülfüqar kişi ağladı, yaman ağladı. Tələsik geri döndü, üzüqoylu yatan qızı Salatına baxdı, amma başa düşmədi ki, bu qadın kimdir, otağa nəzər saldı, çarpayıya baxdı
və harda olduğunu anlamadı. Elə beləcə, çəkələklər ayağında, ağ tuman-köynəkdə qapını açıb pillələrlə endi, həyətə düşüb tut ağacının altına gəldi, amma Sarıca oğlu Məhəmmədi orda görmədi.
- Kürdəyəm, Zülfüqar, bəri en!
- Gəlirəm, ağrın alım! - Zülfüqar kişi doqqazı açıb həyətdən çıxdı. Kürün sahilinə çatanda ayaq saxladı.

Sarıca oğlu Məhəmməd dərində, ay işığının gümüşü rəngə boyadığı sal daşların arasında dayanmışdı. Kürün otu, yosunu quruyub qara kəndirlər topu kimi daşların, qayaların gövdəsinə dolaşmışdı.
Zülfüqar kişi soruşdu:
- Ayə, bə Kürün suyu hanı? Sarıca oğlu Məhəmməd güldü:
- Nə su, evin yıxılmasın, sumu qalar indiyə?.. Tez ol, yubanma, mənzilimiz uzaqdı.
- Gəlirəm, dərdiş, gəlirəm, - deyə-deyə Zülfüqar kişi çevikliklə, pilləkən enirmiş kimi, daşların, qayaların arasından aşağı enib, Sarıca oğlu Məhəmmədin yanına, Kürün qurumuş vadisinə düşdü. Sanca oğlu Məhəmmədlə