üzbəüz dayanıb, diqqətlə ona baxdı, amma yenə sifətini əməlli sezə bilmədi, baxışları onun qarnında ilişib qaldı. Qan çanağında beşatılanı Sanca oğlu Məhəmmədin qarnına boşaltmışdı: indi həmin yerdə dəyirmi deşik vardı və bu deşiyin içi torpaqla dolu idi. Zülfüqar kişi köksünü ötürüb yazıq-yazıq soruşdu:
- Ağrıdırmı?
- Ayə, indiyə ağrımı qalar? - Sonra Sarıca oğlu Məhəmməd əlini uzadıb Zülfüqar kişinin biləyindən yapışdı və dedi:
- Ölümün xeyir, Zülfüqar kişi!
- Ölümə qənşər, Sarıca oğlu Məhəmməd.
- Gedəkmi?
- Gedək.

İki qaraltı əl-ələ verib, daşların üstü ilə, Kürün quruyub cadar olmuş vadisi boyu şimala tərəf, uzaqlardakı dağlara doğru addımladılar. Onlardan xeyli qabaqda iki qız uşağı - ikisinin də çiyninə tökülmüş bəyaz saçları tül pərdə kimi yellənirdi, ikisi də uzunətək don geymişdi və ikisinin də dabanları çatlaq-çatlaq idi - eynən Zülfüqarla Sanca oğlu Məhəmməd kimi əl-ələ verib eyni səmtə gedirdilər.
- Sənkilərdilərmi, ay Məhəmməd?
-Hə.
-Bə...
- Sən məni vurandan ikicə ay sonra onlar da tələf oldular.
- Yandım, kül oldum, a dağlar!
- Biri Qərənfildi, o biri Yasəmən.
Zülfüqar kişi Sarıca oğlu Məhəmmədin əlini bərk-bərk sıxdı.

Sonra Kürün qurumuş vadisiylə addımlayan iki qaraltı uca bir qayanın başında üçüncü qaraltını gördülər. Qaya başında dayanmış dəmir dəbilqəli sərbazın kürəyinin ortasına nizə sancılmışdı: yarasından axan qan ətrafdakı daşların üstünə ləkə-ləkə yayılmışdı. Sərbaz onları görüb soruşdu:
- Yolunuz haradı, qardaşlar? Sarıca oğlu Məhəmməd cavab verdi:
- Baba Kahayadı, qardaş.
Sərbaz bir göz qırpımında aşağı endi:
- Ölümünüz xeyir.
- Ölümə qənşər.

Qabaqda Qərənfillə Yasəmən, arxada Zülfüqar kişi, Sarıca oğlu Məhəmməd və yürüşdən gətirdiyi bir gavur qızının üstündə doğma qardaşının kürəyindən vurduğu nizə yarasından tələf olmuş sərbaz yavaş-yavaş, bir-birilə kəlmə kəsmədən Baba Kahaya doğru gedirdilər.
Ay qübbənin ortasmda idi. Kürün qurumuş vadisində daşlar ay işığından od tutub yanırdı...

***

...Səhər