r Zülfüqar kişinin meyitini Kürün sahilində, yaxşı, qayğısız günlərində rahat-rahat oturub, qəlyanını tüstülədə-tüstülədə, zümzümə eləyə-eləyə bəzən saatlarla Kürə tamaşa elədiyi yastı daşm yanında tapdılar. Bu xəbəri hamıdan erkən oyanmış tatar Temir Mahmuda çatdırmışdı: alatoran vaxtı qalxıb, əsnəyə-əsnəyə, gərnəşə-gərnəşə, guppuldayan, damarları şişmiş gicgahlarını ovucları ilə hövkələyə-hövkələyə - dünənki tut arağından sonra başında yarım pudluq ağırlıq vardı - Kürün sahilinə enmişdi ki, soyuq suyla həm əməlli yuyunub özünə gəlsin, həm də qayığına baş çəksin, çünki bir stəkan çay içib yola düşməliydilər: Mahmudu geri, evinə aparmalıydı. Uzaqdan ağ tuman-köynəkdə, üzüqoylu yaş, sıyıq torpağın üstünə yıxılmış adamı görən kimi tatar Temir başa düşdü ki, bu yazıq bəndə Zülfüqar kişidir.

Pişik çımxırtısına bənzər bir səs çıxarıb, iki əlli dizlərinə vurub, tez geri dönmüşdü, qaça-qaça həyətə girmişdi, ordan da birnəfəsə pilləkəni qalxıb, ölüm yuxusuna getmiş Salatını oyatmadan, özünü Mahmudun yatdığı qonaq otağına salmışdı. Mahmud necə qalxdı, geyindi, necə tatar Temirlə evdən çıxıb Kürün sahilinə endi - xəbəri olmadı. Əyilib, meyiti arxası üstə çevirdi, biləyindən yapışıb nəbzini tutdu, havalı adamlar kimi başını bulaya-bulaya baxışlarını Zülfüqar kişinin açıq qalmış gözlərinə zillədi. Tatar Temir belini əyib, əllərini dizləri üstə qoyub, çənəsi əsə-əsə təlaşla Mahmuda baxırdı: ondan Allahın ağlagəlməz möcüzəsini gözləyirdi.

Mahmudu isə qorxu çulğamışdı, tükləri biz-biz olmuşdu, alnına da soyuq tər gəlmişdi. Tez əlini uzadıb Zülfüqar kişinin gözlərini qapadı, vallahi ki, bunu eləməsəydi, bəlkə də doğrudan ağlı çaşardı: o gözlərin hər birində hərəsi alma boyda bir ulduz görmüşdü, buz qəlpəsi kimi işıldayırdılar. Mahmudun boğazından xırıltılı bir səs çıxdı:
- Ya Rəbbim, özün kömək ol!
- Mahmıd, bəlkə hələ keçinməyib?
- Kiri, ə! - Mahmudun səsi lap xırıldadı. - Keçinib, lap o yana da keçib. Qaxac kimidi... Sənə min rəhmət, ay Zülfüqar kişi!
Bu vaxt bir az