aralıda Salatının yuxulu kal səsi aləmi başına götürdü:
- Yetim qalan canım, huy...

...Burda, Kürün sahilindəki bu qədim kənddə növbəti hüzr mərasimi belə başladı. Moşunu poçta göndərdilər ki, tez rayon mərkəzinə zəng vurub bu xəbəri məsul yoldaşlara çatdırsın. Zarafat deyil, bu mahalın, bu obanın köhnə bolşeviklərindən biri, bəlkə də lap axırıncısı rəhmətə getmişdi və bunu mütləq lazımi yoldaşlar bilməliydilər. Salatının təkidilə tatar Temir qonşuluqdakı şiə kəndinə - molla dalınca getdi: Mahmudla belə məsləhətləşdilər ki, mollanı, gələn-gedən görməsin deyə aşağı otaqların birində əyləşdirsinlər, yavaşca Quranın, yasinini oxusun. Çünki Zülfüqar kişi köhnə bolşevik olsa da, cavanlıqda ətrafdakı məscidlərin bağlanmasında ad çıxarsa da, həmişə sözünün əvvəli də Allah olmuşdu, sonu da. Xəbər çox tez yayılmışdı: Zülfüqar kişinin meyitini Kürün sahilindən evə gətirənə qədər kəndin nə qədər ağsaqqalı, qarasaqqalı vardısa, hamısı həyətə dolmuşdu: Salatına, Moşuya, hətta Mahmudun özünə də başsağlığı verdilər, ürək-dirək verdilər, nə lazımdısa hamısını dedilər. Ara sakitləşəndən sonra meyiti aparıb Berzan kəndindəki yeganə məsciddə yuyub gətirəndən sonra Mahmudun gecələdiyi qonaq otağındakı iri stolun üstünə üzü qibləyə sarı qoyandan sonra, bu mərasimin məxluqundan üç nəfər -Mahmud, Temir və Moşu yavaşca evin arxa tərəfındəki xəlvətliyə, sıx ağacların arasına çəkildilər. Mahmud neyçünsə əsəbi-əsəbi Moşuya dedi:
- Get o araqlardan birini gətir, əmbə bax, görən olmasm.

Moşu gedib bir arağın əvəzinə ikisini, dünəndən qalma soyutma toyuqdan, pendirdən-göyərtidən də bir balaca bağlama eləyib gətirdi. İki stəkan da şalvar ciblərindən çıxardı.

Mahmud başını qaldırıb, qabığı su çəkib göyermiş enli gövdəli ağacların quru budaqları arasından göyə baxdı: qurğuşun rəngli səmanın ağırlığı elə bil onun çiyinlərinə düşdü, fəqərə sütunu gizildədi, başı da yüngülvarı gicəlləndi. "Bu nədi, ə, a başına dönüm?" deyə fikirləşdi. Heç özünə gələ bilmirdi: bayaq Zülfüqar kişinin