n gözlərindəki ulduzları lap apaydın görmüşdü, buna şübhə ola bilməzdi. Bəs bunu kimə desin, desə də, necə izah eləsin, elə birinci tatar Temir onu məsxərəyə qoymazmı ki, a bala, adını doxtur qoymusan, get, ağlına dua yazdır?! Əstəxfürüllah, işə düşmədik!..
- Ayə, Temir, süz!
- Bu saat, ağrın alım, bu saat! - Temir elə yumşalmışdı, yumşalıb elə quzulaşmışdı ki, bir himə bənddi, quyruq çıxarıb bulasın.
Temir iki stəkanı yarıya qədər araqla doldurdu, özünə bir tikə çörək qopardı. Hər ikisi, Mahmud da, Temir də stəkanlan birnəfəsə boşaltdılar. Moşu bir qıraqda dayanıb onlara baxırdı. Mahmud dedi:
- Allah rəhmət eləsin kişiyə! Temir də onun səsinə səs verdi:
- Qəbri nurnan dolsun... heyif ona...
Moşu səssiz ağladı. Mahmud qaşlarını çatıb məzəmmətlə ona baxdı, başını buladı:
- A bala, kiri... Yekə oğlansan, kişi ağlamaz. - Amma özü qalxıb hülqumunda dayanmış qəhəri güclə udub içəri saldı.
Temir ağzındakı xırdaca çörək parçasını heyi qalmamış adamlar kimi, güclə çeynəyə-çeynəyə Mahmuda baxıb:
- Yuxum çin oldu, - dedi, - ay Mahmıd!
- Nə yuxu, ə?.. Qoy oturmuşuq, sən başın! - O, "yuxu" kəlməsindən, deyən, qorxuya düşmüşdü.

- Heç əşşi! - Tatar Temir başını tərpətdi, amma susmadı, arağın təsirindənmi, ya bayaq, gecə yatdığı otağın bir küncündə gizlənib, ürəyi boşalanana kimi ağladığındanmı, qızarmış gözlərini Mahmuda dikib davam elədi: - Bu gecə, innən belə Allah özü xeyrə calasın, əməlli yuxumu qarışdırmışdım, vallah... Deyirəm, yuxum çin oldu.
Mahmud yenə tərs-tərs ona baxdı:
- Ayə, olmuya, sən də yuxuda uryadnik görmüsən?!
- Yox, canavar görmüşəm.
Mahmud gözünün ucuyla Moşunun qımışdığını gördü, elə özünün də dodaqları balaca qaçdı.
- Yedimi səni, ayə?
Tatar Temir bu sözlərə məhəl qoymadı, stəkanlara təzədən araq süzüb, birini Mahmuda uzatdı. Mahmud üz-gözünü turşutsa da, stəkanı götürdü. İçdilər.
- Gördüm ki, ay Mahmıd, bizim Qarayazı kimi bir meşədəyəm. Başın haqqı, hə. Gördüm ki, bir qotur canavar, o kinolarda göstərən qalxanlar var ey, hə,