t dünənki deyil, dünənki isə srağagünkü mayor deyildi... Leytenant par-par parıldayan uzunboğaz çəkmələrini tappıldada-tappıldada yanımızdan ötəndə bizə çəpəki nəzər salacaq, biz çoxbilmişlər isə, özümüzü o yerə qoymayıb, saymazyana düz onun üzünə baxmaqdan çəkinməyəcəyik. Leytenant, Seyfulla əminin pilləkənlərinə sarı yönələcək, yuxarı qalxmayıb, Zeynəbi gözləyəcək. Zeynəb, Seyfulla əminin anadan yetim qalmış təkcə qızı, çit paltarda, qolları açıq, əlində "trofey" sumka, Tıq-tıq xanım kimi, şappaşap-tappatap pilləkənləri enəcək, heç kəsə məhəl qoymadan, ayaq saxlamadan həyətin darvazasına sarı yönələcək: guya heç kəsi tanımır. Leytenant da onun dalınca. Bir azdan Seyfulla əminin qapısı yenə açılacaq, bu dəfə kişi özü çıxıb, ayaq üstə yırğalana-yırğalana, qırmızı burnunu çəkə-çəkə bizim üstümüzə qışqıraraq: "Ay qırılmışlar, ay filan olmuşların qarnından çıxmışlar! Cəhənnəm olub gedin xarabanıza da! Teatra gəlmisiz?!" Bu sözləri ucadan, lap bağıra-bağıra deyib, başını sinəsi üstə əyib, başlayacaq ağlamağa. Biz gülüşürdük.
O gecə nənəm yenə yerimi salacaq, sonra mən yenə nənəmə dərman verəcəm, əlləri əsə-əsə dərmanı içməsinə baxacam, sonra nənəm yatacaq, mən də yatacam.

Gecə yuxu görəcəm. Görəcəyəm ki, Seyfulla əmi pilləkənin başında dayanıb mənə baxır. Təəccüb eləyəcəm ki, niyə Seyfulla əminin gözləri belə iriləşib, o gözlərin hər birində iri ulduz yanır, niyə o danışır, amma mən onun ağzından çıxan sözlərin bircəciyini də eşitmirəm. Yalnız ağlamaqdan qızarmış, iriləşib dəyirmiləşmiş gözlərdəki yanan ulduzların işığını görürəm. Və bir də haradasa uzaqlarda vıyıltı ilə əsən küləyin boğuq və vahiməli səsini eşidirəm. Bu qarışıqlıq içərisində bir də ona təəccüb eləyəcəm ki, niyə Seyfulla əmi qalın şəhadət barmağını oynada-oynada məni yanına çağırır... Aydan qopmuş qəlpələrə bənzəyən ulduzların işığı get-gedə artır və mən uzaqlarda əsən küləyin soyuğundan titrəməyə düşürəm.

Gündəlik yazanlara hərdən paxıllığım tutur. Amma əslində bunun heç bir əhəmiyyəti yoxdur.