Çünki heç bir şeyi insan həmişəlik unutmur, çünki xatirənin öz vədəsi var: vaxtı gələndə beynin bütün kilidli qapıları öz-özünə açılacaq. Amma gərək bu xatirələrin qabağında davam gətirə biləsən. Xatirələr üstünə gələndə, kilidli qapılardan biri açılıb, boğazından içinə qaynar qurğuşun töküləndə, ürəyinə də damcı-damcı ağrı axanda, gərək ya fit çalıb, göz vurub özünü səfehliyə qoyasan, ya əllərini qaldırıb təslim olasan. Başqa yol yoxdur. Çünki keçmiş həmişə pusqudadır, fiirsət düşən kimi tətiyi çəkir. Vay o gündən ki, güllə səni tapa.

Son nəfəsinə kimi ürəyində gəzdirəcəksən... Bu dəfə təqsir Mahmudda oldu. Yəqin ki, tatar Temirdən danışıb məni güldürməsəydi, Seyfulla əmi yadıma düşməyəcəkdi. İndi Zeynəb Bakının apteklərindən birində kassaçı işləyir, saçlarına xına qoyur, özü də səhv etmirəmsə, altmışı çoxdan ötüb.
- Zülfüqar kişinin qəbrinin üstünü götürüblərmi?
Mahmud stəkanı dəyirmi stolun üstünə qoydu, cibindən yaylıq çıxarıb alnının, boynunun ardının tərini sildi.
- Sağ olsun, halal olsun ona... Salatını deyirəm. Jitomirdən mərmər də gətizdirdi, incəli Avanes də bir başdaşı düzəldib ki, deyirsən, peyğəmbər qəbridir. Hər şey qaydasındadı, dərdiş. - Mahmud yenə stəkanı götürdü, çaydan bir qurtum vurub davam elədi. - Sən öz canına bax, ağrın alım, hammız gözümüzü sana dikmişik. Özü də dava-dərman atma, havaya çıx. Səninki havadı.
Xəstə gözlərini açdı.
- Necə, kardiaminus cartes?

Mahmud başını geri verib, dümağ dişlərini şaqqıldadıb, elə güldü ki, düzü, xəstə azca diksinən kimi oldu.
- Qəbri nurnan dolsun, - deyib Mahmud əlinin arxası ilə gözlərinin suyunu sildi. - Ayə, kişi elə zarafat eləyə-eləyə qırağın qatdadı dana!
Bu vaxt xəstənin arvadı - bayaqdan Mahmudun gətirdiyi heyvanı mətbəxdə çapacaqla şaqqalamaqla məşğul olan Zəminə uzun xalatda, başında ləçək içəri girdi. Xalatının qolları çırmalanmışdı, barmaqları arasında, biləklərində qan ləkələri vardı.
- Ay Mahmud, tez-tez gəl, sən canın. Sən gələndə əmioğlunun eyni açıhr.
Xəstə gülümsünüb,