, Mahmuda göz vurdu.
- Başın haqqı, heyvana görə deyir... O kardiaminus cartesdən bizim arvada da vurmaq lazımdı, vaxtı çatıb.

Mahmud lap uğunub getdi, xəstə də güldü və öskürdü, amma öskürəyi yumşaq çıxdığına görə sevindi: quru öskürək sinəsində son vaxtlar elə ağrılar verirdi ki, gözlərinə qaranlıq gəlirdi.

Zəminə ərinin ayaqları altda, çarpayının üstündə oturdu, gülə-gülə, əllərini oynada-oynada Mahmuda nəsə dedi və belə məlum oldu ki, arvad Salatından fərqli olaraq "cartesin" mənasını çoxdan bilirmiş... Mahmud da təzədən, bayaq xəstəyə nəql etdiyi əhvalatı - Zülfüqar kişiylə Salatının boş şeylərin üstündə höcətləşməklərini, tatar Temirdən, onun qayığından, Tamaradan Zəminəyə danışmağa başladı. Xəstə onlara daha qulaq asmadı, gözlərini yarıyumulu halda, sifətində bayaqkı gülüşdən qalma rahat təbəssüm, sol əlini uzadıb, çarpayının yanındakı tumbanın üstündən siqaret götürüb yandırdı, ləzzətlə bir-iki qullab vurandan sonra, doğrudan da, özünü lap yaxşı hiss elədi: yəqin ki, Zəminə haqlı imiş, Mahmud onlara gələndə elə bil hər dəfə özüylə Kür qırağının tilsimli ab-havasını, yüngüllüyünü və can rahatlığını gətirirdi. Mahmud onlara gələndə xəstənin bəzi-bəzi məsələlərə ümidi çoxalırdı, son iki ayda tez-tez yadına saldığı qanqaraldıcı əhvalatlar, ovqatı təlx edən xatirələr, qısa müddətə olsa da, yaddaşından silinirdi, növbəsini gözləyən kilidli qapılar daha açılmırdı: bu qapılar elə bil Mahmudun xudahafizləşib getməsini gözləyirdi.

Amma indi siqareti tüstülədə-tüstülədə arvadıyla Mahmudun şirin söhbətinə qulaq asmadan xəstə bir məsələni düşünürdü: Mahmud Zülfüqar kişinin ölümü əhvalatını danışanda, bayaq bir familiya demişdi, deyəsən Salahov... Adil Nəmənnəyoviçsə. Bəlkə ikinci blokdakı Salahovdur? Çünki o da çoxdandı doxsanı ötüb, iyirmi ilə yaxındır ki, hökumətdən fərdi pensiya alır, axşamlar bulvara çıxır və deyilənə görə, həmişə böyük vəzifələrdə işləyib. Bircə tez sağalsaydı, həyətə düşəndə o biri qonşulardan bu məsələni dəqiqləşdirə bilərdi. O ki