qaldı uryadnik əhvalatına, xəstə əmin idi ki, bu adı da haradasa, haçansa eşidib, mütləq eşidib, buna heç bir şübhə ola bilməzdi. Amma harada? Bu dəfə xəstənin bütün cidd-cəhdinə baxmayaraq, nə illah etdisə də, kilidli qapılardan heç biri açılmadı. Xəstə yüz faiz əmindi ki, o uryadnik, bu qapılardan birinin arxasında dayanıb öz növbəsini gözləyir... Salahovun arıq, uzun bədəni, sarımtıl sifəti, azca əyri ağzı -deyilənə görə, bir dəfə yüngülvarı insult keçirmişdi - sümükləri çıxmış yanaqlan və bir də qıyıq moğolu gözləri, xəstənin gözləri qabağına gəldi, o, Salahovu, onun nimdaş paltosunu, üstü gümüşlə naxışlanmış qədim çəliyini apaydın, indi Mahmudu gördüyü kimi, bütün dəqiqliyilə gördü. Xəstənin ürəyinə nəsə damdı: vallah, deyəsən, elə o Salahovdur!
Mahmud xəstəyə baxıb Zəminədən soruşdu:
- Sizin şəhər həkimləri nə deyirlər, ay bajı?
- Eh, hərənin ağzından bir avaz gəlir. Biri deyir, xroniki pnevmoniyanın qalıqlarıdı, tez-tez qızdırma verir, o biri deyir pnevmosklerozdu. Nə bilim, vallah! - Arvad əlini yellədi. - Amma, Mahmud, heç canına baxan döyül sənin bu qağan, taqsırın hamısı özündədi. Hər şeyi ürəyinə salır, elə bil bütün camaatın dərdi-səri buna qalıb. Dərman yazırlar, iki-üç gün içir, sonra tullayır.
- Onu lap haqq eləyir, dədəmin goru haqqı! - Mahmud dəyirmi stolun üstündəki dəm çaynikindən özünə yenə çay süzdü, kəllə qənddən birini götürüb dişləri arasına saldı, elə xırçıldatdı ki, xəstənin tükləri ürpəşdi, sonra çaydan ağızdolusu qurtum vurub sözünə davam elədi: - Mənə inan, ay bajı, mənin belə şeylərdə təcrübəm çoxdu. Bizim tərəflərdə professor-filan nə gəzer! Elə özüməm, bütün günü kənddə-kəsəkdə onun-bunun üstünə gedib azarrıya baxıram... Dərmandan axmaq şey yoxdu, nə qədər bacarırsız, yaxına qoymayın.
Zəminə səsini alçaldıb məyusluqla dedi:
- Dərmansız da olmur, axı...
- Pəh! Hancarı olmur, lap kefin istəyən kimi olur! Sən qağamı tut yağa, qaymağa. O gətirdiyim heyvanın yağlı tikələrini qızart, ver yesin. Dədəmin goru haqqı, əgər on günə