son xahişin harayını Tanrı hələ eşitməmişdi. Mahmuda hərdən elə gəlirdi ki, Tanrının gözləri görür, ürəyi duyur, amma qulağı eşitmir. Çünki qulağı eşitsəydi, dünya milyon-milyon bəlalardan canını qurtarardı.
Xəstə isə Mahmuddan ona görə utanmışdı və ona görə indi üzünə baxa bilmirdi ki, yalan danışmalıydı. Mahmuda uydurma bir bəhanə gətirib, ondan pul istəməliydi. Çünki evdə cəmi iyirmi dörd manat qalmışdı: bülletenlə alınan maaşa isə hələ on beş gün vardı... Xəstə səsindəki həyəcanı boğub, özünü gülümsəməyə məcbur edib Mahmuda dedi: Mahmud, sonra yadımdan çıxar... Tərs kimi, pulların hamısını öz adıma əmanət kassasına qoymuşam, uşaqlar da gedib ala bilmirlər. Yanında pul varmı? - Xəstəyə elə gəldi ki, hardasa pişik miyoldadı, ya balaca küçük zingildədi, çünki son sözləri boğazında sap kimi nazildi.

Mahmud yerindən dik atıldı, əlini şalvarının arxa cibinə salıb pul çıxardı, iki iyirmibeşlik ayırıb, təzədən cibinə qoydu, qalanını xəstənin yastığı altına soxdu və sevincək dedi:
Sənin dərdin alım, beş yüz manatdı. Bəsdimi?
Xəstə qulaqlarına inanmadı. Çoxdu!
- Ayə, nəyi çoxdu beş yüz manatın? - Mahmud, doğrudan, təəccüblənən kimi oldu.
Xəstə gözlərinin yaşardığını hiss elədi və bu halı Mahmudun nəzərindən yayınmadı.
- Ağrıyırsanmı genə? - deyə təşvişlə soruşdu.
- Hə, balaca... Eybi yox, indicə keçib gedər... Qalxan kimi kassadan götürüb göndərəcəm. - Sonra zarafata salmaq istədi. - Qırağımı qatdasam, onda uşaqlar verərlər!
- Ayə, kiri, Allah sənnən uzaq eləsin!.. Sən, toçnu Zülfüqar bavama oxşamısan, düz doxsan altı il yaşayacaqsan, bax, bu mən ölüm! - Mahmud əlini üzünə vurdu. Stulu qabağa çəkib xəstəyə yaxın oturdu, təzə çayla içəri girən Zəminəyə ötəri bir nəzər salıb dedi:
- Azz, ay Zəminə! Sən başın, bunu fikir-zad eləməyə qoyma! İntiligentlər bir az kəllədən mayıf olurlar! - Mahmudun qaqqanağı yenə otağı başına götürdü.

Mahmud həmişəki təkin yel kimi gəldi, yel kimi də getdi. Gedəndə bərk-bərk qohumunun üzündən öpdü, Zəminəyə bir-iki məsləhət