giziltini bütün bədəninə yayırdı. Xacə Ənvər bu əqidədə idi ki, Allah ona dünyanın ən ağır bəlasını verib, ələlxüsus da axşamlar, dünyanın bütün canlıları rahatlığa çəkiləndə, hava sərinləşəndən sonra şiddətlənən, sulu gözlərinə qara duman gətirən, çənəsinə kimi bütün bədənini çulğayan bu şeytan ağrılarına dözmək bəlasını verib: heç itə, heç çaqqala qıymadığı bir əzabı, xudavəndi-aləm xacə Ənvərin adına yazıb və buyurub ki, son nəfəsinə kimi, canın ağzından çıxana kimi bu ağrıları bədənində gəzdir və şükür elə ki, səni kor xəlq eləməmişəm. Xacə Ənvər bu dəfə gümüş mücrüdən tiryəkin iri parçasını götürmüşdü, o bu axşam huşunu tamam kütləşdirmək, ağrılardan Allahın köməkliyi ilə canını qurtarmaq arzusunda idi: bir azdan, düşərgədə tonqallar yandırılanda, o, hökmdarın çadırına gedəcəkdi, bayaq vəzir buyurmuşdu ki, ordunun almağa hazırlaşdığı qaladan iki saray şairi aşağı enib və özlərilə çox mühüm hərbi məlumatlar gətiriblər. Və bir də bu düşərgədə, hökmdarın quruca hənirtisindən qorxub qarınağrısına düşən sərbazlardan biri öz doğma qardaşını bir gavur qızının üstündə qanına qəltan eləyib və yəqin ki, hökmdar o sərbazın böyük tikəsini qulağı boyda etdirəcəkdir: bayaq xacə Ənvər öz çadırına gələndə cəlladı qırmızı libasda görmüşdü. Deməli, gecəyarıya qədər xacə Ənvəri yatmağa qoymayacaqlar, gecəyarıya qədər xacə Ənvər hökmdarın hüzurunda ayaq üstə dayanıb ağrılara davam gətirməli olacaqdır... "Ya xudavəndi-aləm, fəqiri-bəndənə yazığın gəlsin. Şükür verən gününə!"

Gümüş mücrüdən götürülmüş iri muncuq boyda hind tiryəki xacə Ənvərin baxtından tünd çıxmışdı: yavaş-yavaş beyni dumanlanırdı, əzələləri sustalırdı, ümdəsi də ayaqları get-gedə daha çox keyləşdiyindən, ağrıları əməlli azalmışdı. Yürüşqabağı hökmdar nə sərkərdələrinə, nə də sərbazlarına tiryək çəkməyə rüsxət vermirdi - bu qadağa hamı üçün Quran ayini qədər müqəddəs idi - çünki yürüşqabağı hökmdara dəmirağacı təki möhkəm əzələlər və aydın zehinlər lazımdı. Bu qadağa yalnız xacə Ənvərə aid deyildi. Çünki