i hökmdar bilirdi ki, xacə Ənvərin azarı elə azardı ki, o, dünya dağılsaydı da, tiryəki tərgitə bilməzdi. Tərgitsəydi, günün bir vədəsində qəflətən ölə bilərdi, hökmdar isə neçə illərdi, köpək kimi vəfalı nökərinə sidq ürəklə bağlanmışdı və hərdən ona elə gəlirdi ki, o - böyük bir məmləkətin böyük hökmdarı - həmin məmləkətdə, bəlkə də bütün yer üzündə, hamıdan çox xacə Ənvəri sevir və hamıdan çox xacə Ənvərə inanır.
İndi xacə Ənvər, alnına gələn ilıq yapışqan təri əlinin arxası ilə silə-silə, ipək mütəkkələrə dirsəklənib qalın xalının üstündə oturmuşdu, ayaqlarını uzatmışdı, eşikdən gələn qarmaqarışıq səsləri - bu səslərdə yenə, həmişə olduğu kimi, vahimə və fəlakət qorxusu vardı dinləyə-dinləyə ürəyində onu yaradan Allaha və onu yaşadan hökmdara dua oxuyurdu. Xacə Ənvərin altmış illik ömründən özü üçün çıxardığı ən vacib nəticə bundan ibarət idi: hökmdarın salamatlığı onun salamatlığı demək idi, hökmdarın ölümü onun ölümü demək idi. Onları gözəgörünməz tanrı zəncirləyib bir-birinə bağlamışdı, ürəklərinin döyüntüsünü də bir ahəngdə saxlayırdı. Xacə Ənvər bu fikirdə idi ki, əslində, hökmdarla o, iki bədənə ayrılmış bir candı...

Tonqalların, bir də torpağa basdırılmış uca dirəklərin başındakı çıraq qablarında yanan neftli əsgilərin alovu şölə saçıb, hökmdarın çadırı qabağındakı iri bir sahəni yarımdairəvi şəkildə işıqlandırmışdı. Sərkərdələr və sərbazlar, hamısı da yaraqlı-yasaqlı, qalxanlarını dizləri bərabərində saxlaya-saxlaya çadırın qənşəri qabağında dayanıb hökmdarı gözləyirdilər: bir azdan hökmdar çadırdan çıxmalıydı, indi orada vəzirlə, vəkillə məşvərət edirdi. Qardaşını öldürmüş sərbaz, əlləri və ayaqları bağlı torpağın üstündə, sarımtıl, quru otların arasında üzüqoylu yerə sərilmişdi, hökmdarın əmrilə, hələ divan mərasimindən qabaq, cəllad onun iki qulağını da kəsib yarasına kül basmışdı: indi sərbazın qırxıq və qulaqsız başı uzaqdan dəyirmi və boz odun parçasına bənzəyirdi.
İçəridə vəzirdən və vəkildən savayı xacə Ənvər də vardı, o, çadırın bir