n zəhrimar yağa-yağa, yorğun və narazı təbəssümlə sözünə davam elədi:
- Mən çox məmləkətlər görmüşəm, amma şairi şairinin başını istədiyi məmləkəti görməmişdim... Şükür verən gününə, ulu Tanrı, bunu da gördük.
Hamının çiynindən dağ götürüldü, hamının nəfəsi ciyərlərindən rahat və sərin çıxdı və hamının ürək döyüntüsü əvvəlki adi qaydasına düşdü: hökmdarın bəxşişindən imtina etmək xəbərini hökmdara çatdırmaq buradakıların hər birinə baha otura bilərdi... Cəllad belə məşvərətlər zamanı həmişə eşikdə qırmızı libasında əmrə müntəzir dayanırdı...

Sonra hökmdar çadırdan çıxdı, özü də, adətinə xilaf olaraq, birinci çıxdı. Çıxıb dayandı, sağ əli ilə sifətini hövkələyib cəllada baxdı: gözləri qıyıldı, elə bil cəlladın qırmızı libasından gözləri qamaşdı, cəllad irəli yeridi, nəhəng bədənini əyib, üzüqoylu yerdə uzanmış, qulaqları kəsilmiş sərbazın çiyinlərindən ikiəlli yapışıb onu ayağa qaldırdı. Qan itirdiyindənmi, ya da əcələ tamam təslim olduğundanmı, sərbaz gözlərini açıb hökmdara baxa bilmədi: boz sifətində heç bir şey görünmədi, nə kin, nə qorxu, nə yazıqhq. Bu sifət daş kimi cansız və yəqin ki, daş kimi də soyuq idi.
Hökmdar sərkərdəbaşının eşiyə çıxartdığı taxta əyləşib, qollarını taxtın söykənəcəklərinə qoydu və sifətinin zəhrimarını gözlərindən axıda-axıda ucadan dedi:
- Gətirin o qəhbəçəni!

Gavur qızını gətirdilər. Qızın bəyaz saçları vardı, bu saçlar o qədər bəyaz və təmiz idi ki, ətrafda heç bir şeylə uyuşmurdu. Hətta, ilk anlar, hökmdar gavur qızının saçlarının saç olduğunu da anlamadı, ona elə gəldi ki, qızın başında zərif hind ipəyi var. Yalnız qızın yuxusuzluqdan və dəhşətdən qızarıb keyləşmiş gözlərinə baxanda hökmdar başa düşdü ki, gördüyü ipək deyil, gördüyü Tanrının yaratdığı möcüzələrdən biridir. Görəsən, bu saçlardan nə qoxusu gəlir, İlahi? Allah bunları niyə yaradıb?.. Hökmdarın sağ gözündən bir damla yaş yuvarlanıb yanağının qırışlarına ilişdi və uzun müddət bir nöqtədə qalıb qurumadı. Gavur qızı bu damlanı xırdaca buz parçasına