ikinci də, isti suya girəndən sonra, bədəninin axtalanmış yerindən qopan ağrıya bəzən dözə bilmədiyi üçün sızıldamağa başlayırdı. Hökmdar istəmirdi ki, xacə Ənvərdən savayı bir Allah bəndəsi onun bu halını görsün. Canı lap bərk ağrıyanda, ağrı iki paçasının arasından fəqərə sütunu boyu yuxan qalxıb bütün bədənini çulğalayanda, hökmdar, xacə Ənvərin yanında göz yaşlarını axıtmaqdan da çəkinmirdi. Onda xacə Ənvər hökmdara təsəlli verməyə başlayırdı. İllər boyu davam edən bu mərasim, qoca və vəfalı nökərin təsəllisi ya bu sözlərlə başlayırdı, ya qurtarırdı: "Adil hökmdar, müsəlman aliminin yarısı axtadır, ürəyinə təpər ver. Bu, bəla deyil, bu böyük xoşbəxtlikdir ki, ulu tanrı sənnən mənə bəxş edib. Ürəyinə təpər ver, başına dönüm!" Hökmdar, damarları qabarmış, çalın-çarpaz arıq əzələləri görünən qolunu qaynar suya salıb iki paçasının arasına aparırdı, kiçilib ələgəlməz olmuş kişiliyini tapıb bərk-bərk sıxırdı - elə bil ağrını orda saxlamaq, boğub susdurmaq istəyirdi. Xacə Ənvər isə ayaqları altındakı iri teştin içindən saray loğmanının minbir ətirli otdan, çiçəkdən hazırladığı köpüklü mayedən ovuc-ovuc götürüb hökmdarın bədəninə yaxırdı, sonra baş barmaqlarına güc verib, polad təkin bərkimiş əzələlərin quluncunu qıra-qıra özü ləzzətlə "oxqay" deyirdi.


* * *


Kimdirsə, yaman deyib, atalar sözünə oxşayır: azar batmanla gələr, misqalla çıxar. Hə, düzdür, atalar sözüdür, Əbülqasımın topladığı kitabda da var. Arvadın başı açılan kimi deyim ona, o kitabı versin mənə, yenə baxım. Yaxşı sözlər var orda. Hələ mətbəxdədir, mənə - yəni pəncərəsinə yaşıl pərdə çəkilmiş bu kiçik yataq otağında iki aydan çox tir-tap uzanıb qalmış xəstəyə - şalfeydən qarqara üçün dəm hazırlayır. Srağagün gələn həkimin göstərişi idi. Xəstə ağır oldu, yüngül oldu, təfavütü yoxdur, elə xəstədir. Evin əmin-amanlığını pozur, illərlə yaranıb, yoluna düşüb bərkimiş ailə qanun-qaydalarına, intellektuallar demişkən, dissonans_gətirir, arvad-uşaq məcbur olur özünü xəstənin həyat tərzinə