bənzətdi...
- Bu binəvanın adı Səlimdimi?

Sərbaz öz adını eşidəndə gözlərini açıb hökmdara baxdı. Dodaqlarını aralayıb istədi hökmdardan imdad diləsin, amma qalın dodaqları aralanmadı: sərbazın boğazından iniltiyə bənzər bir səs çıxdı. Hökmdar sərbazın meyit sifətinə ilana, kərtənkələyə baxırmış kimi həm ikrahla, həm də gözucu baxdı və nə üçünsə sarımsaq iyi duydu. Sərkərdələr, sərbazlar, vəzir, hamı bu divan mərasiminin nəylə qurtaracağını əvvəlcədən bilirdi: yürüşqabağı bir sərbazın, bir sərkərdənin naməhrəmə əl vurmağa ixtiyarı yoxdu, bu qadağanı pozanların aqibəti hamıya məlumdu - qırmızı libasını geymiş cəlladın iti baltası təzə qan, axşam işığında qırmızı yox, bəhməz kimi qaramtıl rəngə çalan qan intizarında gecə-gündüz öz növbəsini gözləyirdi: bu baltanın yanından kim keçirdisə, nəfəsi kəsilirdi. Hökmdarın qadağasını pozmaq Tanrının qadağasına xilaf çıxmaq demək idi. İndi, əslində, heç kəsi Səlim adlanan serbazın aqibəti maraqlandırmırdı. Səlim adlanan sərbazın bir gavur qızının üstündə doğma qardaşını öldürdüyü xəbərini hökmdara çatdıranda, hökmdar sirkə içibmiş kimi üz-gözünü turşudub, yumruqlan ilə vəzirinin kürəklərinə döyəcləmişdi, amma hirsi, kini sönməmişdi, yazıq vəzirin saqqalından yapışıb bir çəngə tük qoparmışdı. Sonra boşalıb, əldən düşüb, taxta oturmuşdu, əllərini dizləri üstə qoyub yorğun-yorğun bu sözləri demişdi: "Sizin Allah axırınıza çıxsın... Məmləkəti məhv edəcəksiniz!" İndi hamı bir uşaq yetikliyilə gavur qızının aqibəti ilə maraqlanırdı. Hökmdarın bu sarıdan fikrini heç kəs bilmirdi, hökmdar gavur qızını sərbazlarından birinə bağışlaya bilərdi, gavur qızının başını bədənindən ayıra bilərdi, şaqqalatdırıb hər ayağını, hər əlini bir dirəkdən asdıra bilərdi. İndi hər şey yalnız hökmdarın iradəsindən asılı idi, bir də onun ovqatından... Hökmdar əlini qaldırdı, cəllada işarə verdi. Cəllad, canı çıxmış, yalnız quruca nəfəsi qalmış sərbazı edam yerinə qaldırdı, soyuq baxışların altında öz işini gördü: sərbaz cınqırını da çıxarmadı -