- qırxıq baş bir göz qırpımında bədəndən ayrılıb sarımtıl otların üstünə dığırlandı, yalnız baltanın iti tiyəsi cingildədi. Və bir də, bu öyrəncəli sükut içərisində hamı gavur qızının sinəsindən qopan ahını eşitdi. Amma heç kəs cürət edib gavur qızına baxmadı, bir hökmdardan başqa; o, ağır-ağır başını döndərib, gözlərini qıyıb, əvvəl gavur qızının yalın ayaqlarına, kirli dırnaqlarına baxdı, sonra gözləri yenə bəyaz saçlara dikildi. Bu bəyaz rəng axıb hökmdarın qaralmış sifətinin qırışları arasına yayıldı: hökmdarın sifətində işıq gəzdi, lakin bu işığı heç kəs görmədi. Bu işığı yalnız Tanrı gördü.
- Vəzir!
Hökmdar ayağa qalxdı. Hamı əmrə müntəzir dayandı.
- Bu qancığın qarnından çıxmışın heybəsinə çörək qoyun. Qoy qayıtsın məmləkətinə.

Hökmdar dönüb, üzü çadırına sarı dayandı və davam elədi:
- Qalanı almayınca, qaladakı erkəkləri qanına qəltan eləməyincə, Səlim sərbazın başını nizəyə keçirib lap qurd düşüncəyə qədər saxlayın!..


O gecə hökmdar yuxusunda rahat bir bəyaz rəng gördü və bu bəyaz rəngin içərisində qadın laylası eşitdi: anasının səsi idi.

O gecə bu düşərgədən çox-çox uzaqlarda, ins-cins qalmamış qalın meşədə, köpüklənə-köpüklənə axan nəhəng çayın sahilində yalınayaq gavur qızı palıd ağacının gövdəsinə söykənib, ayaqları altda çömbəlmiş qoca canavara heybəsindəki çörəkdən yedizdirirdi. Canavarı yedizdirib, özü də bir qismət yeyib, soyuqdan və qorxudan əsə-əsə uzaqdakı küləyin uğultusunu dinləyə-dinləyə, zülmət və rütubətli gecənin ulduzları iriləşib-iriləşib alma boyda olduğu vədəsində yuxuya getdi. Gavur qızı da bir yuxu gördü: gördü ki, başı üzərində qırmızıya çalan bir duman içərisində çıraq yanır, gördü ki, uzun bir pilləkənin kəlləçarxındadır. Gördü ki, o uzun pilləkənin dibində dayanmış, beli azca donqar, sifəti sapsarı saralmış bir xəstə kişi əllərini qabağa uzadıb ona "getmə" deyir... Gavur qızının ürəyi çapaladı, göz yaşları içinə axdı...

***

Xəstə, hələ xəstələnməmişdən qabaq, çox-çox qabaq, əlində vedrə, fit çala-çala zibil