tullamağa həyətə enəndə, cəngavərlər kimi sıralanıb çiyin-çiyinə durmuş zibil yeşiklərinin yanında, günlərin bir günündə qəribə bir siçovula rast gəlmişdi: pişik boyda, bozumtul, cod tükləri biz-biz dayanmış bu qəribə siçovul, əlində vedrə zibilxanaya girən gələcəyin xestəsini görəndə gözlərini fırlada-fırlada bir-iki kərə öskürmüş və kəmali-ehtiramla boğazını arıtlayandan sonra demişdi:
- Salam, ay qonşu!
Gələcəyin xəstəsinin yerində başqa adam olsaydı, yəqin ki, qışqırıb siçovulu təpiklərdi, ya da vedrəni tullayıb, qorxudan qaçıb evinə qurtulardı. Çünki bu zəmanədə hamıya məlumdur ki, çoxları danışır, nitq eləyir, çənə-boğaza qoymur, amma siçovul danışa, gecə on ikinin yarısında, qaranlıq yerdə, zibil atmağa enmiş sadə bir sovet vətəndaşının qabağında dayanıb ona "salam" deyə, bu, vallahi, kimin desəniz ağlını çaşdıra bilərdi. Amma xəstə olası adam belə şeylərdən qorxan deyildi. Doğrusu, geci-tezi var, bu cür və ya buna bənzər əhvalatlar çoxlarının başına gəlir, bəlkə bundan da qəribələri, amma heç kəs boynuna almır, çünki boynuna alanların hamısı indi dəlixanalarda arxası üstə uzanıb tavana baxır. Düzdür, bu sözləri siçovulun ağzından eşidəndə xəstə olası adamın bədəninə müxtəsərcə üşütmə gəlmişdi, yüngülvarı udqunmuşdu, amma qorxmamışdı, vedrəni deşiklərdən birinə boşaldıb, özünü heç o yerə qoymamağa çalışaraq soruşmuşdu:
- Bəs sən kimsən... qonşu? - Səsi lap yavaş çıxmışdı.
- Kirlikir.
Siçovul sol gözünü yumub, müsahibinə birgözlü baxa-baxa izah eləmişdi:
- Yəni kirin kirlisi. Lap kirli. Müsibət dərəcədə kirli. Üfunət qoxuyan və ilaxır... Amma, qonşu, mənnən təmizi yoxdu. Hansı yerimi iynəyirsən iynə, görəcəksən ki, tərtəmizəm. - Səsində nə üçünsə dilxorluq duyulurdu. - Bu adı mənə, bir-iki əclaf var aramızda, onlar qoyublar. Eybi yox. Bir də, ay qonşu, kimə, nəyə bizim zamanada adına görə hörmət eləyiblər? Üç yüz əlli ildi bu dünyada ömür sürürəm, mən, sizin təbircə desək, bir növ qocaman siçovulam. Bəlkə də bu məmləkətin ən qocaman siçovulu. Əlimdən