dəyirmi qarnı pırtlayıb balaca uşaq topu kimi irəli dığırlandı.
- Afərin, bax belə... Qonşu, yadında saxla, siçovul danışa da bilər, bardaş qurub otura da bilər. Qarın da ki... - O da güldü. - Yaşa dolduqca böyüyür, zəhrimar. Bunlarda möcüzə-filan, sirri-xuda-zad yoxdu. Əsl möcüzə bilirsen nədi?
- Nədi? - Xəstə olası adam çiyinlərini qaldırıb endirdi.
- Sizin üçüncü blokda olan Səməndərov. - Kirlikir sözünü tamamlamadı, gözlərinin ikisini de yumub bir müddət fikrə getdi, sonra dedi:
- Qonşu, möhkəm vurmağım gəlib... Bilirəm, evdə arağın var. Gəl, belə eləyək. Cum evə, bir az kolbasadan-çörəkdən, bir de o arağı gətir. Oturaq, rahat söhbət eləyək. Tem boleye, arvad-uşaq da evdə yoxdu. Davay, doroqoy, - sonra göz vurub əlavə elədi: - Mən ölüm, rusca necə qırıldadıram?..
Xəstə olası adam qalxdı, gülə-gülə zibilxanadan çıxdı. Heç beş dəqiqə keçmədi ki, Kirlikir nə demişdi, hamısını gətirdi. Zibilxanaya girəndə möhkəmcə duruxdu: Kirlikirin qabağında təmiz ağ süfrə vardı. Daha buna təəccüb eləmədi. Bu dəfə də Kirlikir onu qabaqladı.
- Bu da möcüze deyil, - dedi, - bu, fokusdu. Asan şeydi. Vaxt gələr öyrədərəm. Otur.

Xəstə olası adam evdən gətirdiklərini - kolbasanı, çörəyi, bir də arağı süfrənin üstünə qoydu. Kirlikir stəkanı iki görüb başını buladı:
- Mən araq içməyəcəm, sən içəcəksən. Yəni mən də içəcəyəm ha, amma sənin kimi yox. - O, üz-gözünü turşudub öskürdü. - Çünki mən sənin kimi içsəm, selikli qişam yanar, o dəqiqə ölərəm, qonşu. Sən belə otur, vedrəni çək bir az sağa. - Xəstə olası adam Kirlikir necə demişdi, elə də elədi. - Hə, indi otur. Afərinlər. Görürsən, qonşu, sənnən mən həm üzbəüz oturmuşuq, həm də yox. Daha doğrusu, aramızda... - O yenə bir gözünü yumdu. - Ha, aramızda düz altmış üç dərəcəli üçbucaqlı bir sahə əmələ gəlib. Deməli, sən arağı içdikcə, mən özümə lazımi dərəcədə alkaloidləri havadan qanıma çəkəcəyəm... - Xəstə olası adam açıqca maraqla Kirlikirə baxırdı. - Bunu necə elədiyimi başa sala bilərdim, amma düzü, qonşu, birinci,