, hövsələm yoxdu, ikinci də... bir az ağır olar sənə belə şeyləri başa düşmək. Yox, nə telekinezdi, nə parapsixologiya. Məkanın dördüncü vektorunda qravitasiyanın bir xüsusiyyəti də özünü büruzə verir... Qonşu, gözlərindən görürəm ki, qandığın qrafa yoxdu. - Xəstə olası adamın həqiqətən heyrətdən gözləri dəyirmilənib hərəsi bir gavalı boyda olmuşdu. - Sən heç əşşi! Sizin o məşhur alim var ey... fizik, bu yaxınlarda da arvadı onu baldızıynan yaxalayıb ha, onu deyirəm... Nədi, bundan da xəbərin yoxdu?.. A kişi, sən lap əfəlsən ki? Bütün şəhər danışır bundan ki!.. Onun yuxusuna girmişdim. Başın haqqı, qravitasiyaya dair elementar bir sual verdim ona, sən öl, cavab verə bilmədi. Amma neynirsən, adı akademik, sinəsi də ordenlərlə dolu! Amma gəl indi bizim günümüzə bax!..
Bu vaxt xəstə olası adam elə bil yuxudan ayıldı: bu hadisə, onun Kirlikirlə rastlaşıb zibil yeşiklərinin arasında havası ağır zibilxanada söhbət eləməsi, bütün bu keçirdiyi hisslər, duyğular haçansa olmuşdu, çoxdanmı, ya bu yaxınlardamı - bunu deyə bilməzdi, amma dəqiq olmuşdu. Hətta o, zibilxananın girəcəyində dirəkdən sallanıb yanan, zəif işığı ilə zibil yeşiklərini sarımtıl rəngə boyamış lampanı da xatırladı və bu lampanın işığını yuxuda tez-tez gördüyü uzaq və təlaş dolu bir çırağın işığına bənzətdi: o çırağın işığını lap aydın xatırladı və ürəyi döyünməyə başladı, "Xudaya, - deyə fikirləşdi, - haçan görmüşəm o çırağı?" Gözlərinin qabağına bəyaz bir rəng gəldi, titrək, ümid dənizi kimi təmiz və qayğısız bir bəyaz rəng. Və həmin anda da, lap uzaqlarda, bu zibilxanadan ağlasığmaz dərəcədə uzaq olan bir yerdə, bəlkə də dünyanın lap o başında əsməyə başlayan küləyin boğanağını eşitdi. Gözlərini yumdu. Kirlikir dedi:
- Çox dərinə getmə!
Xəstə olası adam kirpiklərini araladı.
- Düz sözümdü, - deyə Kirlikir davam elədi, amma bu dəfə elə bil bir qədər cəsarətsiz danışdı: - Bir yanın boş qoy, - dedi, başını aşağı salıb qarnını qaşıdı. - Çox dərinə gedəndə içindən qənbərqulu çıxır... İşıqlı, küləkli,