filan-peşməkandı, bunlara gərək bu zamanada barmaqarası baxasan, yoxsa işlər olar fırıq. Di yaxşı! Əyləş, qonşu vuraq özümüzçün.

Xəstə olası adam Kirlikirlə üzbəüz vedrənin üstündə əyləşdi və arağı açıb özünə süzdü. Kirlikir dilim-dilim doğranmış kolbasadan bir tikə götürüb xəstə olası adama baxdı. Xəstə birnəfəsə arağı başına çəkdi. Kirlikir kolbasa tikəsini ağzına sahb, tələsik çeynəməyə başladı.
- Çox oldu, qonşu, - dedi, - yarı-yarı süz.

Xəstə olası adam yeməkdən bir qismət ağzına alıb, bu dəfə stəkanı yarı doldurdu. Kirlikir bir tikə də kolbasa götürüb dedi:
- Qonşu, bir sağlıq deyəcəyəm, amma gülmə. - Burnunu çəkdi. - Çünki bu sağlıq bu günün ən müdrik sağlığıdı. Etirazın yoxdu ki?
Xəstə olası adamın birinci yüz qramdan sonra dili açıldı:
- Nə etiraz, a kişi, işində ol! Kirlikir burnunu xəstə olası adama tuşladı.
- Bunu içək ki, pis günümüz elə belə olsun!
Xəstə bu dəfə də arağı birnəfəsə başına çəkdi. Doğrudan da, çox müdrik və ağıllı sağlıq idi.
Kirlikir tikəsini yeyəndən sonra sağ əli ilə cod bığlarını tumarladı.
- Hə, - dedi, - indi bir siqaret yandır. Məqamdı.
- Sən siqaret də çəkirsən?
- Həmişə yox. Vurandan sonra bir dənə pis olmur.

Xəstə olası adam əlini şalvar cibinə salıb, o vaxtlar dəbdə olan "Avrora"nın əzik qutusunu çıxartdı. Bir siqaret yandırıb, birinci qullabın tüstüsünü içəri almadı, havaya buraxdı ki, Kirlikir nikotindən vursun bədənə. Kirlikir razdıqla başını tərpətdi, amma öskürdü.
- Lənət bunnarın hərçi-pətərinə, - deyə donquldandı. - O qədər tütünə zəhrimar qatırlar ki, adamın ciyəri partdamaya düşür... Özü də bilirsən, kimin işidi bunnar?
- Kimin?
- Bayaq sənə dediyim dünyanın möcüzəsi Səməndərovun!
- Mən ölüm!
- Mən bilmədiyim şeyi demərəm, bunu ömür-billah yadında saxla. Kirlikirin də araqdan sonra elə bil dili açılmışdı, dəqiqi, o elə bil
get-gedə, danışdıqca, aradakı ünsiyyət bərkidikcə daha cəsarətli olurdu: bayaq, qonşu ilə tanış olduğu ilk dəqiqələrdə səsində, xəstə olası adamın diqqətindən yayınmayan