n müxtəsərcə bir qorxu və ehtiyat vardı. Amma indi Kirlikir, necə deyərlər, söhbətin, məclisin yüyənini əlinə almışdı, həm tamadalıq eləyirdi, həm də qonşu sarıdan tamam arxayındı, təpikdən-filandan qorxmurdu. Bu zəmanədə də siçovul adlanan bəndəyə nə lazımdı ki?.. Otur, rahat kolbasanı ye, araqdan yavaş-yavaş vur və şükür elə ki, böyrünü-başını təpikləmirlər. Xəstə olası adamın beynində bir-iki söz kibrit qızartısı kimi alışıb yandı. "Təpik nədi, bu, niyə təpikdən qorxur?" - deyə incik-incik düşündü və həmin anda da dərk etdi ki, o da Kirlikirin bəzi fikirlərini oxuya bilir.
- Ancaq mən icazə verəndə, qonşu. Mən icazə verməsəm, heç bircə hərf də oxuya bilməzsən! - Kirlikir sağ əlinin əyri dırnaqlarından birini düzəldib yuxarı qaldırdı. - İntellektin evolyusiyasını sürətləndirməyə, ona müdaxilə etməyə mənim hələ ixtiyarım yoxdu, qadası.

Xəstə olası adam razılıqla başını tərpətdi və eyni razılıq əlaməti olaraq, Kirlikir də uzunsov başını hərəkətə gətirdi, dedi:
- Bir əlli də süz!
- Baş üstə! Sənin sağlığına, Kirlikir! - Stəkanı yuxan qaldırıb içindəki arağı bu dəfə birnəfəsə boğazından aşağı süzüb, hortdatdı getdi. Kirlikir, "fü, fu" eləyə-eləyə kolbasanın iri bir tikəsini tələsik ağzına saldı və dedi:
- Yaxşı sözdü, hortdatmaq! Afərin, bilmirdim. İçmək, vurmaq... və hortdatmaq. Deyəsən, bu sözü sizin tərəflərdə çox işlədirlər, hay, ağrın alem sənin, ayə, a dərdiş!

Xəstə olası adam diksindi, ətrafına baxdı, çünki bu sözləri Kirlikir demədi, feldşer Mahmud dedi. Təbii ki, feldşer Mahmud indi burdan çox-çox uzaqda idi və onun səsiylə ən incə çalarlarına qədər Kirlikir danışmışdı və yəqin ki, zarafat xatirinə yox. Əlbəttə, zarafat xatirinə yox, bununla Kirlikir tamam bildirmişdi ki, o bu dünyada hər şeyi bilən və hər şeyə qadir olan bəlkə də yeganə varlıqdı. Kirlikir, xəstə olası adamın bu növbəti şaşqınlığının daha üstünü vurmadı. Dedi:
- Hə, bayaqdan sənə üçüncü blokda yaşayan Səməndərovdan danışmaq istəyirəm, qoymursan, xırda-para şeylərnən fikrimi