x yerdə. Fatihə!.. Süz görüm, genə qanım qaraldı. -Kirlikir əsəbi-əsəbi boğazını arıtladı.

Xəstə olası adam isə qulaqlarına inana bilmirdi və bu əhvalatı Kirlikirin ağzından yox, başqa bir ağızdan eşitsəydi, yəqin inanmazdı, deyərdi, Səməndərova böhtan atırlar. Çünki bu binada yaşayan Səməndərov, xəstə olası adamın zənnincə, dünyanın ən fağır və hörmətli adamlarından biriydi. Pah, dədənə lənət, a kişi, səkkiz yüz min! Xəstə olası adamın elə bil içalatını qaşıdılar, ona möhkəm acıq verdilər. O, stəkana araq süzdü, aşkar sezilən qibtə hissilə ah çəkib Kirlikirə baxdı və Kirlikirin təzə tut yarpağı kimi yaşıl gözlərini, seyrək tük basmış qırmızımtıl qarnını görəndə tamam başa düşdü ki, belə məxluq bu boyda ağ yalan danışa bilməz, onun Səməndərov haqqında eşitdikləri həqiqətdi ki, var!
- Özü də inkaredilməz həqiqət, müqəddəs həqiqət!..
- Bunu da içək, qonşu, sənin sağlığına! - Kirlikir yenə burnunu xəstə olası adamın əlindəki stəkana sarı tuşladı. - Xoşbəxt ol!

Dünyanın iki məxluqu - bir adam və bir siçovul, ilin mülayim fəslində, gecənin ulduzlan parıldaşan vədəsində bir şüşə arağı yarı eləmişdilər, bəlkə də yarıdan bir az çox. Xəstə olası adam, deyəsən, əməlli keflənmişdi: boşalıb, bir tuluq havaya dönmüşdü, ona elə gəlirdi ki, külək əssə, yerindən qopub yuxan qalxacaq. Amma hardasa əmin idi ki, bu, təkcə arağın təsirindən deyildi. Bu qeyri-adi görüş və söhbət elə bil onu adamlıqdan çıxarmışdı. O daha zibilxananın üfunətini də hiss eləmirdi: əvvəllər bura gələndə, əksər hallarda barmaqları ilə burun pərələrini bərk-bərk sıxırdı, ikrah hissi ilə ətrafa baxıb, vedrəni yeşiklərdən birinə boşaldıb, tələm-tələsik burdan çıxmağa çalışırdı. Amma indi zibilxananın iyi elə bil hardasa çox-çox uzaqlarda qalmışdı, bu iyin əvəzinə bura duyumsuz bir hava axını dolmuşdu, həm sərindi, həm ilıq, adama ləzzət verirdi. Xəstə olası adam bir şeyə də qəti əmin idi ki, bu havanı bura Kirlikir gətirmişdi, üfunəti burdan o yox eləmişdi.
- Deyirəm də... - Kirlikir burnunu qaşıdı. -