ə uyğunlaşdırsın. Əgər uşaqlar əvvəllər gecə ikiyə kimi maqnitofona qulaq asırdılarsa, indi uzağı saat on ikidə söndürməyə məcburdurlar. Qonşu, misal üçün, yuxarı mərtəbədən enib, günaşırı rəfiqəsinə zəng edirdisə, indi daha tez-tez gəlmir, hərdən gəlir. Gələndə də yüz dəfə üzrxahlıq eləyir, deyir vacib zəngim var, yoxsa zəhmət verməzdim və ilaxır. Vacib söz də bundan ibarət olur ki, (mən yataq otağından apaydın eşidirəm) bu əndamlı, yaşı otuzu haqlamış üç uşaq anası və bir də ər sahibi dəstəyi götürüb nömrəni yığan kimi soruşur:
- Evdəsən!.. Mən də... Yaxşı... Zavtra kak vseqda. Xoroşmok?

Neçə dəfə arvada demişəm ki, onu bacar, diplomatik yollarla evə buraxma. Çünki çox mötəbər mənbələrdən aldığım məlumata görə, bu üç uşaq anasının cavanca, bığıburma bir oynaşı var, hardasa yaxşı yerdə işləyir, qonşu da, Xırda bacı bizə gələndə ona zəng vurur ki, həm yoxlasın evdədir ya yox, həm də danışsınlar ki, harda və haçan görüşəcəklər. "Xoroşmok" da məlum məsələdir ki, "xoroşo" deməkdir, intəhası, Xırda bacı bu sözə "mok" artırmaqla, necə deyərlər, cananla bir növ zarafat eləyir. Özü də elə bilir heç kəsin heç nədən xəbəri yoxdur. Daha demir ki, ayağısürüşkənliklə oğurluğun qırx günlük ömrü var. Deyəsən, bu kəlam da Əbülqasımın kitabında var. Yox, bu, orda yoxdur... Bizim arvadı başa düşə bilmirəm. Həmişə Xırda bacı bizdən gedəndən sonra mən əsəbiləşib özümdən çıxanda deyir, a kişi, sənə nə! Mən ki, zəng eləmirəm... Sonra birdən-birə keçirdi (varam arvadların belə qəfil mətləbi dəyişdirmək bacarıqlarına) ayrı sözə: yenə pendir tapılmır, bilmirəm səhər uşaqlar məktəbə gedəndə onlara nə verəcəyəm. Mənim də yadıma uşaq vaxtı məktəbdə ponçik yeməyim düşürdü. Uşaqlardan birini çağırıb soruşurdum: "A bala, məktəbinizdə bufet var?" "Var". "Bəs ponçik satmırlar?" "Ponçik nədi?" "Bıy?! Xamırdan girdə şeydi, içində də pavidla. Satmırlar?" "Yox". Başlayırdım maarif nazirindən tutmuş məktəb direktoruna kimi bircə-bircə hamının qarasına söylənməyə...

Nə isə, uşaqlar yatırdı, biz