Arif adamsan. Amma həyatı məsələlərdə... - O, əllərini yana açıb oynatdı. - Əfəlsən! Heyf sənə...
- Əfəl niyə? Çörək pulu qazanıram ki, balalarımı dolandırıram ki!
- Dolandırmağına dolandırırsan e! Söhbət bunda döyül. Söhbət ondadı ki, sənin zırıltın hələ qabaqdadı. Canına bax. Hər yay sanatoriyaya get.
Xəstə olası adam əsəbiləşdi, bu əsəbilik canına dolan qorxudan doğdu. Narazılıqla soruşdu:
- Mənim haramda noxud boyda şiş əmələ gələcək?

Kirlikir başını yuxarı qaldınb, burnunu dirəkdən sallanmış lampaya tuşlayıb, qarnını qaşıya-qaşıya gülməyə başladı. Elə güldü ki, xəstə olası adam pərt oldu, qaşlarını çatıb, uşaq kimi burnunu çəkdi.
- Pərt olma, qonşu, adam hər şeydən pərt olmaz. - Kirlikir gözlərinin yaşını sildi: - Sənin heç yerində nə noxud boyda, nə da yumurta boyda şiş əmələ gəlməyəcək. Ürəyini buz kimi saxla. Amma... - Kirlikir gözlənilmədən sözünü xırp kəsib qulaqlarını şəklədi, bütün görkəmi dəyişdi, bığları əsim-əsim əsdi, burun pərələrindən tıxacı açılmış şampan şüşəsinin fısıltısına bənzər bir fısıltı qopdu. - Səs salma görüm... hərif gəlir.
- Hərif kimdi? - Xəstə olası adam pıçıldadı.

Kirlikir qalxıb zibilxananın sınıq-salxaq qapısına sarı yönəldi, içəri düşən işıq zolağından gizlənib, özünü qaranlığa verdi.
-Odu ha... Salahov Adil Qəmbəroviç.
Bu familiyanı xəstə olası adam o zaman ilk dəfə eşitmişdi. Kirlikir geri dönmədən, fısıldaya-fısıldaya əl eləyib onu yanına çağırdı:
- Bəri gəl, sss...

Xəstə olası adam qalxıb barmaqları ucunda ona yaxınlaşdı. Həyətin ortasında əlində çəlik bir kişi dayanmışdı. Yəqin gecəyarısı hava almağa enmişdi. Həyətdəki, uzaqdan gəminin dor ağacına bənzəyən dəmir şalbanın kəlləsindəki gur lampanın şöləsi çəlikli kişini projektor şüası kimi işıqlandırmışdı. Onların təzə qonşusu idi, təxminən bir həftə bundan öncə ikinci blokdakı ikiotaqlı mənzilə köçmüşdü. Qonşular danışırdılar ki, əvvəllər çox böyük adam olub, indi pensiyadadı, özü də canlara dəyən kişinin birisidi. Kirlikir pıçıldadı:
- Canlara