a dəyən-zad döyül! Bu, mənim adamımdı. Necə deyərlər, bir növ, mənim şakərimdi... Özü də bazburuduna, bığına-filanına baxma. Ömründə arvad üzü görməyib. Anadangəlmə kişiliyi yoxdu zarazanın! Ay onun bığlarını yeyim!

Həyətdə yavaş-yavaş, qocafəndi, səssiz addımlarla var-gəl edib hava alan çəlikli kişinin doğrudan da, ağ lopa bığları vardı: gur lampa işığında, diş həkimlərinin işlətdikləri pambıq tamponlarına bənzəyirdi.
Kirlikir əsəbiliklə böyrünü-başını, qarnını qaşıdı, üç-dörd dəfə ciyərlərini havayla doldururmuş kimi fısıltı ilə dərindən nəfəs aldı və zibilxanadan çıxdı. Dördayaq olub, pişik siçanın üstünə gedən kimi, tarım dartılıb yastı-yastı çəlikli kişiyə san yönəldi. Düz onun qabağına gəlib, birdən-birə arxa ayaqları üstə qalxaraq cır səslə bağırdı:
- Budet sdelano, tovariş Salaxov!
Bunu deyəndən sonra, Kirlikir fırfıra kimi yerində fırlanıb tozanaq qopardı və geri dönüb ildırım sürətilə zibilxanaya dürtüldü. Çəlikli kişinin nazik səsi həyəti başına götürdü:
- Tfu, zəhrimar! Adə, bu nə svoluçxanadı bu həyət! Başdan-ayağa antisanitariyadı. Svoloçi! - Hər ehtimala qarşı çəliyini hiddətlə yerə çırpdı və qəribəsi bu oldu ki, onun dəhşətli qorxu içərisində çırpınan ürəyinin döyüntüsünü zibilxanada daldalanıb dayanmış, indi Kirlikirə qoşulub onunla bir yerdə uğunub gedən xəstə olası adam öz ürəyinin döyüntüsü imiş kimi aydınca eşitdi: ona elə gəldi ki, belə ürək çırpıntısından sonra heç bir canlı yaşaya bilməzdi və belə ürək yüz yerə Parçalanıb tikə-tikə olmalıydı. Amma çəlikli kişi nə öldü, nə yıxıldı, Çəliyini yere vura-vura tələsik blokun qapısından içəri girdi və qaranlıqda gözdən itdi. Ordan, qaranlıqdan boşluğa düşdüyündən, onun nazik səsi eynilə arvad səsinə oxşadı:
- Svoloçi!
Kirlikir süfrənin qırağında yerə yayxanıb, qarnını qaşıya-qaşıya razılıqla dedi:
- Sən öl, qonşu, sənin ayağın sayalı oldu. Çoxdandı belə ləzzət almamışdım. Bunun eşqinə bir əlli-əlli də gedərlər. Süz, qadası, süz!

Qəribəliklərlə dolu dünya, Mahmud demişkən, şeytana