papış tikən dünya, Allahın ağlasığmaz möcüzəsini bu gün xəstə olası adamın başına gətirmişdi: illərin yeknəsəq axan pozulmuşdu, köhnə saatın əqrəbləri hoqqa çıxarmışdı, vaxtı tərsinə axmağamı, ya da qabağa getməyəmi məcbur eləmişdi. Xəstə olası adam bayaqdan bəri özünü saxlasa da, iradəsini, gücünü, şüurunu, əsəblərini cilovlayıb bir nöqtədə cəmləşdirsə də, ürəyini yeyən qurd hərdən ona deyirdi ki, o, bu hadisədən sonra, Kirlikirlə bu görüşdən sonra, hələ ondan ayrılmamış, evinə qayıtmamış gözlərini yorğan-döşəyində də aça bilər və məlum olar ki, bütün bu əhvalat adicə yuxuymuş. Azmı insan qəribə yuxular görür? Əgər həqiqətdirsə, onda...
- Onda olar əntiqə!.. - Kirlikir ona nigarançılıqla baxdı. - Bilirəm,
- dedi, - belə şeylərə inanmaq hər oğulun işi döyül, sənin yerinə kim olsaydı, başına hava gələrdi... Salahov, məsəlçin, inanmır, heç inanmır. Salahov, onun xədim boyunu qara yerə soxum, özündən savayı heç kəsə inanmır, bir adama inanırdı, o da it kimi gəbərdi. - Lap dilxor oldu. - Mənə nə var ey? İnanan inansın, inanmayan inanmasın. Heç dəxli var, mən ölüm? Camaata yalvarmayacağam ki?
- Salahov kimdi, axı?
Kirlikir xəstə olası adamın gözlərinin içinə baxdı.
- Salahov, - dedi, - bu dünyanın bəlasıdı. Bu dünyanın böyük fəlakətidi. - Qısaca sükutdan sonra: - Hökmdarın törəməsidir, - dedi,
- zaraza!
- Kimin?
- Hökmdarın... Sənə nə demişəm, hamısını unuda bilərsən, öz işindir. Bircə Salahovu unutma. Ömür-billah yadında saxla!..

Xəstə olası adam başa düşdü ki, Kirlikir əməlli keflənib, çünki açıq-aşkar hətərən-pətərən danışırdı: hökmdarın törəməsi?.. Kirlikir yenə zibil yeşiklərinin arasında gəzişməyə başladı, sonra dayanıb zəndlə ona baxdı:
- Eeh! - yanıqlı-yanıqlı əlini yellədi. - Zəhrimara qalsın belə həyat. Tüpürəsən belə həyata, ay qonşu. - Sonra gözlərini qıydı, xəstə olası adamın bədəninə od düşdü, ona elə gəldi ki, tükləri ütüldü. - Sənə güvəndiyim dağlar, sənə də qar yağarmış. İnanmırsan, hə?
Xəstə olası adam bir addım geri çəkildi:
- Nə