ə bilim, vallah?.. - dedi və Kirlikir başa düşdü ki, bütün cəhdləri boşa çıxdı. Xəstə olası adamın beyninin sağ yarımkürəsindəki dərin şırımda neyronlar benqal alovu kimi qığılcım tökdü, üç dəfə deyilmiş "inanmıram" sözünü təsdiq etdi. Kirlikir gözlərinin ikisini də yumub özünü zülmətə saldı: uzun ömründə, üç yüz əlli illik həyatında bəni-adamla bu növbəti görüşündə yenə məğlub oldu, yenə bəni-insanı inandıra bilmədi.

...Zəminə qapını açanda, ərini görən kimi onun qızarmış gözlərinə, sallanmış alt dodağına baxan kimi başa düşdü ki, kişi dəmdi. Güldü.
- Harda vurmusan belə?
- Tez mənə bir stəkan pürrəngi çay!
Zəminə and içə bilərdi ki, ömründə hələ ərini belə xoşbəxt, belə bəxtəvər görməmişdi: kişinin üz-gözündən nur axırdı.
- Baş üstə! - Zəminə gülə-gülə mətbəxə getdi. Əlində çay yemək otağına girəndə əri kresloya yayxanıb, köynəyinin yaxasını açıb, ləzzətlə, xırçaxırçla qarnını qaşıyırdı.
- Ay kişi, qarnını niyə qaşıyırsan?
- Bu dünya, doğrudan, həm gözəldi, vallah, həm də zaraza dünyadı. - Sol əlilə qarnını qaşıya-qaşıya sağ əliylə stəkanı götürüb çaydan bir qurtum vurdu. - Kirlikir kimi məxluq... - Dodaqlarını marçıldatdı. - Kirlikir mənim qardaşımdı! - deyə çığırdı. Zəminə heç nə başa düşməsə də:
- Olsun, olsun, - dedi. Kirlikiri Kilimçi eşitmişdi. - Lap düppə-düzsən, maşallah. Ay-hay!
- İndi düppədüzəm, maşallah, şalban kimi, amma indiyə kimi sənin ərin əbləhin dal ayağı olub!
- Elə niyə?
- Çünki bu dünyada qarın qaşımaqdan yaxşı şey yoxmuş, vallah, -dedi və bir gözünü yumub arvadına birgözlü baxdı.
Bayaqdan bu söhbətə gülə-gülə, ləzzət ala-ala qulaq asan oğlan uşağı atasına yaxınlaşıb gözlərini onun qarnına zillədi.
- Mama, - dedi, - papanın qarnına gör nece balaca-balaca tüklər çıxıb?
Zəminə yaxına gəldi:
- Bıııy! - Heyrətlə səsini uzatdı. - Başıma xeyir!
- Hələ bu harasıdı! İnanan inansın, inanmayan inanmasın. Xəstə olası adam əllərini yuxarı qaldırdı.

"İnanan inansın, inanmayan inanmasın!.." Mahmud gedəndən sonra, Zəminə pulları sayıb