mat-mat ərinin üzünə baxa-baxa, çarpayının ayaq tərəfində oturub, qımıldanmadı, nəyisə fikrində götür-qoy elədiyi müddətdə, xəstə bu cümləni, haradasa, kiminsə ağzından eşitdiyi bu bir neçə sözü özlüyündə bir də təkrar elədi. Harda eşitmişdi bunu, kimdən eşitmişdi və eşitməmişdisə də, niyə məhz indi yadına düşdü: inanan inansın, inanmayan inanmasın. Nə müəmmalı sözlərdi, ilahi! Bu ötərgi gərginlik, eşitdiyi bu sözləri yadına salmaq cəhdi onunçün, amma, əvəzsiz keçmədi, neyçinsə qanı qaraldı, alnına tər gəldi və ayaqlarının da soyuduğunu hiss etdi. Başa düşdü, dərk elədi ki, nə qədər cəhd göstərsə də, lap başını divara vursa da, heç bir şey yadına sala bilməyəcək. Təbii, bu müəmmalı, peyğəmbər kəlamı kimi qaranlıq sözləri eşitməyinə eşitmişdi, amma harada, hansı şəraitdə?.. Yox, yada salmaq qeyri-mümkündü: kilidli qapıları fələk elə bağlamayıb ki, asanlıqla, istədiyi vaxt açıla!
Zəminə dedi:
- Qanını qaraltma. - Ərinə təlaşla baxdı. - Mahmuddu da, puldu verib, qalxarsan, Allah qoysa, qaytarrıq. Dünyanın axırı döyül ki!
Xəstə özünü o yerə qoymadı:
- Əlbəttə, - dedi, - qaytarmayanda neyləyəcəyik ki... Yamanın yaman günündə Səlimə xanımdan alarıq. Bir də, Mahmud inanmıram tələsdirə bizi.
"İnanan inansın, inanmayan inanmasın". Xəstə qımışdı, üst dodaqları çürük rezin kimi dartılıb yana əyildi, gicgahlarındakı göyümtül damarlarda elə bil qan çoxaldı, qulaq pərdələri güyüldədi. Əstəğfürullah, işə düşmədik?.. Əslində, amma elə düz sözdü ki, deyilib, vallah! Dünyanın gərdişi elə bundan ibarətdi - inanan inanır, inanmayan inanmır. Sonra arvadına gözlənilməz bir sual verdi:
- Evin zibilini kim atır, az?
- Bıy, səndən nə əcəb, ay kişi, zibil dərdinə qalırsan, hə? Yəni sənnən başqa evdə adam yoxdu?.. Uşaqlar atır.

Xəstə başını tərpətdi, gülümsündü və arvadına minnətdarlıqla baxdı: bu sualına belə adi cavab almasaydı, bəlkə də beyninə qan sızardı -bunu gicgah damarlarının guppultusundan hiss etdi, elə bil kilidli qapılardan hansısa cırıldayıb açılmaq istədi. Xəstə,