çəkirdi. Doğrudan, insana xoşbəxt olmaqdan ötrü çox şey lazım deyilmiş: bircə anlıq səadətin səhər yeli kimi ilıq təmasından başqa görəsən, insana nə lazımdır? Heç bir şey. Ürək sıxan, qan qaraldan hadisələr isə bu səadətin işığında uzanıb-qısalan kölgələrdən savayı bir şey deyil, gərək bu kölgələrə fikir verməyəsən, gərək onları vecinə almayasan, fikir versən, vecinə alsan, elə kölgənin özünə büdrəyib yıxıla bilərsən: badalaq vurmaqda kölgənin bu dünyada tayı-bərabəri yoxdur...

Bu gün evə qayıdanda, müxtəsər təngnəfəs olsa da, hər halda, yetmişi ötmüşdü, əhvalı lap kəllə-çarxda idi. Enli pilləkənləri - olduğu bina Bakının inqilabdan qabaq tikilmiş binalarındandı - zümzümə eləyə-eləyə qalxıb, ikinci mərtəbədə dayandı, ağzı bağlı bankanı yerə, ayaqları altda qoydu, əlini şalvar cibinə salıb ağır açar dəstəsini çıxartdı və dəmir qapısının iki kilidini açdı. Kənardan ona baxan olsaydı, sifətindəki işığı, gözlərindəki şöləni görən olsaydı, deyərdi ki, yəqin təzəcə order alıb, buna görə də belə sevincəkdi. İçəri keçib, hər iki divar boyu üst-üstə qoyulmuş parıltılı rəflərdəki kitablara baxıb burnunu çəkdi, ayaqqabılarını çıxarıb səliqə ilə cütləyəndən sonra bir tərəfə qoydu və rəngi solmuş, dabanları yeyilmiş, yaşıl mahuddan çəkələklərini geyindi. Sonra kabinetinə keçdi. Yazı masasının yanında, divara pərçimlənmiş, polad borucuqlardan düzəldilmiş çərçivənin arasında yerləşdirilmiş iki iri akvariuma baxdı. Balıqlar qaraltı görüb hərəkətə gəldilər, aram üzənlər burunlarını şüşəyə yapışdırıb yuxarı-aşağı şütüməyə başladı, iti üzənləri, kompressorun suya vurduğu hava axarında fırlanıb vurnuxdu: balıqlar yəqin bildilər ki, bu gün onlara təzə yem veriləcək, yiyələri bazardan qayıdıb, indi suyun içində yumağa dönmüş qırmızı qurdlar gətirib. Mark Georgiyeviç gülümsündü, uşaq kimi sevindi və əlinin arxası ilə akvariumun şüşəsini sığallayıb boğazından qəribə bir səs çıxardı: "quli, quli, vı moi!" Sonra Mark Georgiyeviç balkona çıxdı, bankadakı yemi su qarışıq dördkünc