selikli qişasına, beyninə yaya-yaya içdi. Bayaqdan, telefonla danışdıqdan sonra içərisində hərlədiyi fikrin üstünə bir də qayıtdı: xəstənin bütün analizləri, üstəlik də, ümumi klinik mənzərə onun diaqnozunu hərtərəfli təsdiq edirdi, lakin belə bir aydın mənzərə fonunda adam qarnına birdən-birə tük çıxmasının səbəbi heç cür izah olunmurdu. Və açığı, Bakıda Mark Georgiyeviçin bu sarıdan məsləhət ala biləcəyi elə bir adam da qalmamışdı. Şəhərin ən məşhur endokrinoloqu sayılan, Mark Georgiyeviçin köhnə dostu professor Qasımbəyli inişil rəhmətə getmişdi. Qalanları, açığı, o qədər də bel bağlamalı adamlar deyildilər, cavan həkimlərin isə əksər hallarda bisavadlığı ilə üz-üzə gələndə qollan sustalıb yanına düşürdü... Berqman bu məsələdə, şübhəsiz, dişməyinə ilişmişdi, müalicəsinin hansı mərhələsində isə səhvə yol vermişdi. Səhvəmi?.. Hər halda, Mark Georgiyeviç özü, səhv elədiyinə heç cür inanmırdı. Hətta hərdən fikirləşirdi ki, evindəki bütün kitablan, təbii, tibb kitablarını ələk-vələk eləyib təzədən səhifə-səhifə oxusa da, bu suala cavab tapa bilməyəcək, yenə çaş-baş qalacaq. Burda nəsə başqa şey vardı: bu metamarfozanın kökü, ola bilsin, nəinki tibbi, heç genetik problemlərlə də bağlı deyildi. Bəlkə elə yaradan belə buyurub ki, xəstə, filan yaşına çatanda qarnına tük çıxsın, Mark Georgiyeviçi, yaşının bu vaxtında, səhhətinin bu vəziyyətində əndazədən çıxarsın, onun rahatlığına, əmin-amanlığına son qoysun?.. Bu fikrinə də güldü, başını buladı, çayını yarı eləməmiş, üstünə su aldı və yenə bayaqkı qaydasında, xırda qurtumlarla, beynində qaynaşan təzadlı suallara nə qədər cəhd eləsə də, cavab tapmadan içməyə başladı. Gözlərini dolandırıb, mətbəxin enli pəncərəsindən eşiyə baxdı və bozumtul-mavi səmanın düz ortasında futbol topu boyda dəyirmi bir bulud gördü. Bu bulud parçasının dəyirmiliyi təxmini deyildi, dəqiq və həndəsi dəyirmilik idi: elə bil sirkulla çəkilib səmanın hamarhğına yapışdırılmışdı. Və bu andan, buludu gördüyü dəqiqədən Mark Geor-giyeviç hər şeyi unutdu,