, xəstəni də, telefonla bayaqkı söhbətini də, tərəddüdlərini də. Hər şey, o bulud parçasından çıxan asfalt rəngli tutqun şölənin içərisində elə bil əriyib muma döndü, axıb-axıb, yaddaş cığırlarının arasında hopulub yoxa çıxdı. Amma bu cığırlardan birində, dolana-dolana yaddaş quyusunun lap dibinə gedən kələ-kötür cığırın ucunda, qurtaracağı nöqtədə, dəyirmi buludun şəklinə bənzər başqa bir bulud, ağ parça üzərində mürəkkəb ləkəsi kimi üzə çıxıb Mark Georgiyeviçin beynini yüngülcə dumanlandırdı: bu bulud parçası indi onun pəncərədən gördüyündən daha tünd idi, qaraya çahrdı və neçə-neçə illər bundan qabaq, buradan çox-çox uzaqlarda, Mark Georgiyeviçin anadan olduğu yerdə, qalın meşədə ağacların arasında arxası üstə uzanıb, qorxudan əsə-əsə, təlaşla göyə baxan bir oğlan uşağının gördüyü buluddu. O zaman bu oğlan uşağının yeganə ümidi, yağışın rütubəti ilə bətnini doldurub ağırlaşmış, nəhəng kazak papağına bənzəyən bu yeganə buluda qalmışdı. Və o zaman, o uzaq illərdə həmin o oğlan uşağının Allahdan diləyi bu idi ki, kaş o bulud yerə enib, onu, ağacların arasında ürəyinin çapalamasından əsim-əsim əsən bu oğlan uşağını qalın yorğan kimi örtüb görünməz eləyəydi, at ayaqlarından və sivrilmiş qılınclardan qoruyaydı. Kaş bir də onun qulaqları "jidovskoe otrodye" sözlərini eşitməyəydi. Çünki bu sözlərdən sonra həmişə onun uşaq burnuna laxtalanmış qan iyi dolurdu.

Jitomir qatar təkərlərinin taqqaturuqlu səsi arxada qalmışdı, - özü də gör bir nə vaxt - zaman yavaş-yavaş hər şeyi Mark Georgiyeviçə unutdurmuşdu, amma, görünür, yalnız o bulud parçasından savayı... Mark Georgiyeviç stəkanı mətbəx stolunun üstünə qoyub, məhkəmədə hökmü oxunan müqəssir kimi başını aşağı saldı və neyçinsə, yazı stolunun orta yeşiyində, lap dibdə, illərdən bəri göz bəbəyi kimi qoruyub saxladığı köhnə naqanı xatırladı. O naqanın bircə gülləsi vardı. Mark Georgiyeviçin son ümidi, son sığınacağı idi.
"Görəsən, dünyada akvarium balıqlarından yaxşı nə var?" Mark Georgiyeviç gülümsündü.

Marqo