də arvadla mətbəxə keçib, təzədən çaydan içə-içə, ordan-burdan mırt vura-vura məktəbdə ponçik yediyimiz günləri yadımıza salırdıq.
İlahi, görəsən, mən bir də öz ayaqlarımla bizim balaca mətbəxə gedə biləcəyəmmi?

Bu kiçik yataq otağında dava-dərman iyindən sağlam adamı baş-gicəllənməsi tuta bilərdi. O ki qala xəstəni. Adam da iki ay yorğan-döşəkdə yatar? Niyə yatmaz, lap canın da alar. Sən fələk deyənə bax. Cəmi onca gün bundan qabaq bu zəhrimar iyi otaqdan yox eləməkdən ötrü pəncərənin balaca nəfəsliyini açmaq kifayət idi. Berqman məzuniyyətdən qayıdıb onlara gələndən sonra bu balaca nəfəslik də, elə bil, ömürlük bağlandı. Gəlib evdəkilərə "çalışın, soyuğa verməyin" deməsiylə qapı-pəncərələrin hökmünü oxudu. Bircə mətbəxin pəncərəsini hərdən azacıq açırdılar ki, bişmiş iyi eşiyə çıxsın, xəstənin ürəyi bulanmasın. Amma mənə elə gəlir ki, indi pəncərələrin hamısını taybatay açsalar da, bura metrolarda işləyən güclü hava kompressoru qoysalar da, bu iy bir yana gedəsi deyil: dərman iyi otağın havasına və
divarlarına ömürlük hopmuşdu. Evə kim gəlirdisə üz gözünü turşudurdu, başını bulayırdı. Düzdür, yad adam olanda əvvəl-əvvəl narazılığını bildirmirdi, xəstəyə baş çəkib gedəndə dəhlizdə evin xanımına dönə-dönə deyirdi ki, sağlam adamı bu otağa salsan azara tutular, elə xəstəni sağalmağa qoymayan bu ağır havadır, canım, nəfəs almaq olmur ki! Və ilaxır bu kimi sözlər. Evin xanımı da, yataq otağın-dakı xəstə də bu sözlərə öyrəncəli idilər, azından yüz dəfə eşitmişdilər. Evə gələn-gələn bu mövzunu müxtəlif variasiyalarda sadalayırdı. Əvvəllər, heç olmasa, təsəlli-filan verən olurdu, təzə dərmanlardan, yeni müalicə üsullarından söhbət açırdı, ədəb-ərkanla xəstənin yanında oturub, bir stəkan da çay içib, dinməz-söyləməz çıxıb gedirdi. Amma indi elə bil bu dərman iyi ucdantutma hamının əsəblərinə toxunurdu, bəzilərinin üzündən görürdüm ki, gəldiklərinə peşmandırlar. Arvad demişkən, yaxşı ki, heç olmasa, əliboş gəlmirdilər. Elə xəstənin özü də, bir növ adətkərdə olmuşdu,