mətbəxdən qayıtdı. Hənirtisini eşidəndə gözlərimi açdım, elə bildim çay gətirib. Marqo əsnəyə-əsnəyə dedi:
- Qoymuşam dəm alsın.
Heç nə demədim. Gözlərim yumuldu.
- Yatma, niyə yatırsan?
Heç dəxli var? Niyə yatırsan? İstədim deyəm, izal ol başımdan, amma dodaqlarım aralananda başqa sözlər eşitdim:
- Çayı tünd elə. İki dənə şəkər sal, isti-isti ver içim. Marqonun sinəsindən gələn yuxulu səs:
- O da baş üstə!

Kirpiklərimi birtəhər aralayıb baxdım: yuxusuz gecənin ağırlığı, zənn etdim, kirpiyimin hər birindən qurğuşun damlası kimi sallanıb qalmışdı. Düz deyiblər ki, gözələ yuxudan qalxanda tamaşa elə. İxtiyar sahibi olsaydım, bütün qadınlara gecələr yatmağı qadağan edərdim. Səhər ayılıb, parusin şalvar kimi əzilib pırtlaşmış qadın sifəti görmək acqarına sirkə içmək kimi bir şeydi. Marqo ilə tanış olduğum o uzaq payız axşamını xatırladım.
Soyuq külək əsirdi, yaman soyuqdu. Ağaclarda bir dənə də yaşıl yarpaq qalmamışdı. Qəfü gəlmiş Bakı payızının zəhlətökən, küləkli, tozanaqlı axşamlarından biriydi: şəhərin gözəlliyi bu tozanağın içində əriyib yoxa çıxmışdı. Bakının payızı da birdən gəlir, yayı da, qışı da... Fənərlərin dəyirmi lampaları yellənirdi, uzun, gödək, enli, əyri-üyrü kölgələr asfaltda, səkilərdə sarmaşıq kimi sürüşüb axışırdı.
Evə qayıtmahydım, amma qatan yola salıb perrondan vağzalqabağı meydana çıxdığım dəqiqədən əllərimi plaşımın ciblərinə dürtüb bir yerdəcə quruyub qalmışdım. Harasa, kiməsə zəng vurmalıydım. Amma kimə və hara? Heç cür yadıma sala bilmirdim. Bu külək, bu zəhrimar tozanaq elə bil beynimi iflic eləyib qurutmuşdu. Nənəm buna deyərdi xərifləmə...
Sonra mən onu gördüm. On-on beş addım məndən aralıda, işığı keçirilmiş bağlı su budkasının yanında dayanıb mənə baxırdı. Bilmirəm niyə, amma onu görən kimi nə sənətin sahibi olduğunu o dəqiqə başa düşdüm. Və bir neçə anın içərisində bu on-on beş addımlıq məsafədən mən onun qadın bədəninin qızmar hərarətini hiss elədim. Dünyada böyük möcüzələr olmur, amma bəzi xoşbəxt adamların, daha