a doğrusu, xoşbəxt yox, qayğısız, laübalı adamların başına hərdən kiçik möcüzələr gəlir. Bu da o kiçik möcüzələrdən biriydi...
Marqo çayı gətirdi. Mən deyən kimi eləmişdi. Çay tünd idi, kəmşirin və isti idi. Bu cür dəmlənmiş çayla bir kişinin yox, on kişinin gecə yorğunluğunu canından çıxarmaq olardı. Özünə armudu stəkanda süzmüşdü. Çayımızı içib qurtarana kimi kəlmə kəsmədik.
Həmin o uzaq, küləkli-tozanaqlı payız axşamından sonra mənim subaylıq həyatımda balaca bir ulduz yanmışdı. Bu ulduzun işığı çox zəif idi, istisi isə bəlkə də heç yoxdu. Amma hər halda ulduz idi, özü də mənim ulduzum idi. (Xəstənin dodaqları yenə dartıldı, üst dodağı həm də yüngülcə əsdi: "Ulduz niyə, görəsən, ay Allah?" deyə fikirləşdi).
Tanışlığımızın ilk günlərində, gecəyarı, başını sinesinin üstünə qoyub mənə qəribə şeylər danışardı.
- Babamın qılıncı vardı, uzun, əyri qılıncdı. Babam deyərdi ki, min yaşı var bu qılıncın, daşa vursan iki bölünər. Nənəmin gümüş bazu-bəndi vardı, bazubəndin iki min yaşı vardı. O vaxtlar bizim kişilər evdə oturmazdılar, tez-tez davaya gedərdilər. Arvadlar, kişilər qayıdana kimi qara geyib, bazubənd taxıb yas saxlardılar. Hər evdə baraban olardı, iri dəyirmi. Elə ki kişilər davaya getdi, arvadlar bazubənd geyib, qara örtüb başlardılar barabanlara döyməyə, ta gecə yarıyacan... Nənəm danışardı ki, barabana döyməyən arvadı kişisi davadan qayıdanda öldürərmiş.
Mən soruşardım:
- Nənənin də barabanı vardı?
- Yox ey.., İki min il, üç min il bundan qabaq beləymiş.
...Çay məni diriltdi. Kirpiklərimdəki ağırlıq yox oldu, yorğunluğum yavaş-yavaş canımdan çıxmağa başladı: elə bil əzələlərimə dolmuş suyu çəkib sovurdular, əməlli yüngülləşdim. Çaydan sonra Marqo mənə on beş dəqiqə bundan qabaqkı kimi əzik-üzük və qoca görünmədi.
Bir dəfə ondan soruşmuşdum:
- Marqo, sənin millətin nədi? Çiyinlərini çəkib cavab vermişdi:
- Nə bilim...
- Allaha inanırsan?
- Yox.
Həyətə açılan ikigözlü pəncərədən baxanda mən həmişə paraşüt vışkasını görürdüm. O vaxt paraşüt