vışkasının üstündə dirijabl vardı, o vaxt hələ Marqo yox idi, dirijablın üstündə səma, səmanın üstündə isə Allahın evi" vardı. Çünki nənəm səhərlər dua oxuyanda üzünü o tərəfə tuturdu. Soruşurdum, orda nə var, cavab verirdi ki, ora qiblədir. Mən elə bilirdim qiblə "Allahın evi" deməkdir.

Gecələr paraşüt vışkası görünmürdü. Damların üstündə, paraşüt vışkasının yerindəki dibsiz qaranlıqda, dirijablın dayandığı nöqtədə, hər tərəfdə ulduzlar sayrışırdı. Bakının noğul ulduzları.
Gecə tez-tez özü ilə külək gətirirdi. Əvvəlcə xışıltı ilə damların, səkilərin üstündə sürünən sərin meh, sonra güclənib qapı-pəncərəni yerindən oynadan xəzri. Mən nə qədər diqqətlə baxsaydım da, buludları görə bilmirdim: buna görə də mənə elə gəlirdi ki, ulduzları iki-bir, üç-bir söndürən Allahdır.

Hardasa oxumuşdum, ya eşitmişdim, amma bilmirəm nə vaxt: dirilikdəmi, ya ölülükdəmi - hər adamın bir yolu var, lap orta məktəbin hesab kitablarında olduğu kimi: "A" məntəqəsindən "B" məntəqəsinə gedən yol. Hamı özünün "A" məntəqəsindən çıxıb "B" məntəqəsinə gedir ve gedir ki, bəlkə baxıb görsün "B" məntəqəsindən sonra nə var, doğrudan da bəlkə elə bir şey var ki, nəinki hesab kitablarında, heç dünyanın ən müdrik kitablarında da bunun izahını, mənasmı tapmazsan. Mənə, ələlxüsus, Marqoya verdiyim adi suallara bəzən anlaşılmaz cavablar alandan sonra elə gəlirdi ki, Marqo və ona bənzəyən başqa qadınlar "B" məntəqəsindən çıxıb üzü bəri gəlirlər, gəlirlər kı, "A" - məntəqəsində bizi kimilərə balaca bir möcüzə bəxş eləsinlər, bir udumluq təzə hava versinlər, qollarımızdan yapışıb, qəddimizi düzəldib desinlər ki, vallah-billah günəşə baxmaq təhlükəli deyil, qorxmayın - siz kor deyilsiniz.
- Ay qız, ola bilməz, axı, adam hansı millətdən olduğunu bilməsin?
- Niyə olmur? A?

İlahi, Marqonun elə gözəlləşib adamın ağlını aldığı vaxtları olurdu ki, onunla bir yastığa baş qoyduğuna inanmırdın. Adama qıyqacı baxıb, buğdayı sifətindəki dibi görünməyən gözlərinin duruluğunu üstünə çiləyəndə, deyirdin tiyan