n altından çıxıb, ins-cins olmayan bir çəmənliyin şehində çimmisən və sənə hələ bir bəni-adam gözü sataşmayıb... Bəzən, o mənə baxanda, ya yanımda uzanıb başını sinəm üstə qoyub qayğısız-qayğısız yatanda, mən ürəyimin cızdağını çıxardan nəhayətsiz qüssənin səbəbini anlamadan, fikirləşirdim ki, nə yaxşı bu dünyanın Marqosu var, nə yaxşı dünyada belə dolu qadın dodaqları var, ümdəsi də, nə yaxşı indi mən tək deyiləm, çünki bu varlıq ola-ola mən indi tək qalsaydım, yəqin başıma hava gələrdi. Başına hava gələnlərin əksəriyyəti, bəlkə də hamısı "A" məntəqəsindən çıxıb "B" məntəqə-sinə yönələn, amma nə səbəbdənsə, Marqoya rast gəlməyən adamlardı.
...Xəstənin qulaqları səs eşitdi, uzaqdan, bir uğultu küləyin içərisindən. Zülfüqar kişinin səsi idi:
- A bala, bir yanın boş qoy...
Sonra Zülfüqar kişi gülümsündü, pırpız qaşları kirpiklərinə qarışdı və demisini tüstülədə-tüstülədə düz xəstənin gözlərinin içinə baxdı. Amma xəstə Zülfüqar kişi ilə öz arasındakı, qaranlığın zilindən yoğrulmuş səddi və Zülfüqar kişinin başı üzərindən sallanmış buzlaqları görmədi. Bərk-bərk gözlərini yumdu, özünü qaranlığa saldı ki, bəlkə daha heç bir şey görməyə və heç bir şey eşitməyə. Bir ürəyə bir an içərisində nə qədər xatirə yığışa bilər, axı!..

Bizim iri, işıqlı həyətimizdə təxminən mart ayının sonlarından başlayaraq həyat tamam dəyişir. Payızda, qışda yağış, qar yağıb kif və rütubət qoxuyan gölməçələr əmələ gətirəndə həyətimizi görməsən yaxşıdır. Elə xəfə, ürəksıxan, yüz il sandıqda qalmış qarı paltarı kimi yazıq görkəmi olur ki, yolun ordan düşəndə yan-yörənə baxmaqdan qorxursan. Əgər qulyabanı varsa, yəqin qış aylarında gəlib bizim həyətdə yaşayır... Amma elə ki, yaz başladı, yazıq-yazıq künc-bucağa sıxılmış ağaclar tumurcuqlandı, bizim upravdomun fəaliyyəti qazanda qaynayan su kimi aşıb-daşır. Orda-burda yığdıb qalmış paslı boru parçaları, köhnə vedrələr, məftil, taxta tullantısı yük maşınlarına doldurulub həyətdən çıxarılır, asfalt sulanır, stollar, skamyalar rənglənir, uzun