ı qaldırıb baxır, süpürgəsini nizə təki ucu yuxarı tutub, heç o bayaqkı sözləri dilinə gətirməmiş kimi, tamam ayrı ahənglə, ayrı səslə mənə deyir:
- Sənin sabahın xeyir, ay oğul... Bu gün maqazinə təzə ət gətirəcəklər, istəyirsən, bir kilo gətirim səninçün. Günorta yumurta da olacaq deyirlər, diyetiçiski.

Mən Qızxanımın yuxarıdan lap balaca görünən kök, yumru bədə ninə, özündən uzun süpürgəsinə, qara qaloşlarına baxa-baxa belə də qiqələrdə tamam ayrı şeylər düşünürəm. Çünki hələ yuxuluyam, ba yaqdan bəri Qızxanımın qarğışını, indi onun ət, yumurta haqqında de diklərini eşitsəm də, nə üçünsə bir şey deməyə söz tapmıram. Birdə hardansa ağlıma belə fikir gəlir: "Görəsən Qızxanıma bir milyon versən neylər?"

Qonşular danışırdılar ki, Qızxanımın tək oğlu müharibədən qayıtmayıb, amma arvad indiyə kimi əlillik kağızı olsa da, oğluna görə ona düşən pensiyanı almır. Deyir ki, mən oğlumun qan puluna özümə çörək alammaram. Altı uşaq doğmuş, trolleybusda konduktor işləyən qızı ilə bu həyətin aşağı başında, köhnə tikililərdəki birotaqlı evdə olur, al nəvəsinə həm nənəlik eləyir, həm də analıq...

Xəstə çoxdandı Qızxanımın səsini eşitmirdi. Çünki indi evdə bütün pəncərələri kip-kip bağlayırdılar. Çox-çox qabaq, həmin bu blokdakı birotaqlı mənzildən kiminsə boşaltdığı üçotaqlı mənzilə köçəndə və toy eləyib evinə gəlin gətirdiyi vaxtlar xəstə, günlərin birində evə qayıdanda blokun qabağında Qızxanımla rastlaşmışdı. Qızxanım onu təbrik eləyəndən sonra, xəstənin o vaxt, o dəqiqə unutduğu, indi isə birdən-birə yadma düşdüyü bu sözləri demişdi:
- Oğul, incimə... Amma Marqo da sənə yaman yaraşırdı. Heyf ona

O vaxt, bu sözlər deyilən vədə Bakıya yenə payız gəlmişdi, soyı idi. Qızxanım dama-dama yun şalını başına salıb uclarını boynun bərk-bərk düyünləmişdi, tez-tez burnunu çəkirdi. Bu da xəstən yadına düşdü. Marqonun adını Qızxanımın ağzından eşidəndə elə bil payızın soyuğu bu adı buz parçasına döndərib xəstənin boğazı tıxadı: hülqumundan aşağı nəsə soyuq bir şey axdı.