Xəstə çiyinlərı çəkdi, başını tərpətdi, amma bilmədi nə desin. Heyf ona...

Xəstəni milis şöbəsinə çağıranda o hələ hər şeydən bixəbər idi. Cavan leytenantın kabinetində eşitdiyi sözlərdən əvvəl-əvvəl özü itirdi, leytenantın müəmmalı-müəmmalı və bir az da eyhamla gülümsədiyini görəndə lap pərt oldu. Məlum oldu ki, Marqo Bakının hansı mehmanxanasındasa, rayondan gəlmiş bir məsul işçinin nömrəsində tutulub. Cinayətin məğzini cavan leytenant, dünyaya gəldiyi günd ədəb-ərkan qaydalarının nə demək olduğunu başa düşmədiyi üçün çox açıq-saçıq izah elədi, hətta, üstəlik, bəzi təfərrüatları da sadaladı. Bu da məlum oldu ki, qanuna görə istintaq qurtarana kimi hər hansı
şəxs Marqonu zamına götürə bilər və Marqo heç kəsi olmadığı üçün onun adını verib.
- Mənim?
- Həri, sənin! - Leytenant güldü.
Sonra söhbət davam elədi, uzandı. Leytenant portfelini açıb iri bir termos çıxardı, iki qalın stəkana çay süzdü - otağa elə bil dəmir iyi doldu - qıraqları saralmış şəkər qırıqlarını qəzet parçasına yığıb onun qabağına qoydu. Çay içə-içə yenə danışdılar, leytenant bəzi məsələləri açdı, amma xəbərdarlıq elədi ki, bunları yaymaq olmaz və o başa düşdü ki, rayondan ezamiyyətə gələn adamlardan pul qırtmaq məqsədilə şəhərdə əməlli bir banda təşkil olunubmuş və bu bandanın - leytenant elə-belə də dedi: "bu bandanın ən fəal üzvlərindən də biri Marqo Filankəsovadı". Daha sonra leytenant qarşısında oturmuş, sifəti avazımış adamın məşhur qohumlannın adını çəkdi və ustalıqla bildirdi ki, bu səbəb olmasaydı, o belə söhbətə bu qədər vaxtını sərf eləməzdi. "Yaxşı döyül, qədeş, o boyda kişi var ortada". Vəziyyətdən çıxış yolu-nu da leytenant göstərdi.
- Hamımız cavanıq, - dedi, - cayıllıq eləmişik, eləyəcəyik də. Amma... bu zırıltı o zırıltıdan döyül.

Leytenantın iri, qonur gözləri, enli çiyinləri, ümumiyyətlə, çox cüssəli bədəni vardı. Nəfəs alanda burun pərələri hərdən o qədər böyüyürdü ki, deyirdin indicə ordan buxar çıxacaq və otaqda parovoz fiti eşidiləcək. Belələri, yəqin ki, qadın