n sarıdan korluq çəkmirlər.

O, leytenantın yanından axşam alatoranına çıxanda çox gedə bilmədi, milis idarəsinin arxa tərəfindəki küçənin xəlvət yerində, telefon budkalarının birinə girib, arxası qapıya sarı dayanıb ağladı. Çünki üçcə dəqiqə bundan qabaq, o, leytenantın verdiyi ağ kağıza bu sözləri yazmışdı: "Mən Filankəs Filankəsov Marqo Filənkəsova ilə tanış deyiləm". Yazıb, imza atmışdı.

***

Berqman zəngi çalıb, Zəminənin tələsik açdığı qapıdan içəri girəndə dərman iyini duymadı, amma mətbəxdən gələn qızardılmış ət iyi o dəqiqə burnuna doldu. Qoltuğunda karton qovluq vardı, onu nikelli asılqanın üstünə qoydu və Zəminə ilə salamlaşdı. Qadının əli soyuq idi, dəhliz isə isti - mətbəxdəki bişmişin buxarlı istisi dəhlizə yayılmışdı - Berqmanın gözləri acışdı. O da Zəminənin hər təzə gələnin ağzından min dəfə eşitdiyi bu sözləri dedi:
- Havanız yaman ağırdı.
- Havanı dəyişməyə qorxuruq.
- Niyə?
- Siz keçən dəfə dediniz ki, soyuqdan qoruyun... bronxları. - Zəminənin gözləri qıpqırmızı idi. - Nə bilim, vallah.
Berqman gülümsündü, gümüşü haşiyəli eynəyinin arxasında qar kimi ağ kirpikləri bir neçə dəfə qırpıldı.
- Məni düzgün başa düşməmisən, ay qız... Hava çox ağırdı, heç nəfəs almaq olmur, - dedi və boğazını arıtlayıb birbaşa xəstə yatan otağa keçmək istəyirdi ki, Zəminə onu saxladı: əlini arxasınca uzadıb, yüngülcə dirsəyinə toxundu.
- Əsəbləri heç yerində döyül, - dedi, - lap uşaq kimi olub.
- Məsələn?
- Dünən kənddən qovut göndərmişdilər, bəhməzə qatıb verdim ona. Bircə qaşıq yeyib ağladı.
- İştahı necə?
- İştahı pis döyül. Amma özü, belə birtəhər olub. Bir də görürsən heç nəyin üstündə gözləri yaşardı, ya uşaqları dannadı. Əsəbləri yaman pozulub, professor.

Berqman qadının qolundan tutdu.
- Hamısı keçib gedəcək. Qorxulu heç nə yoxdu... Hər halda, mən görmürəm. Bir də, mən hələ professor döyüləm, bəlkə bir otuz ildən sonra bəxtim gətirdi, onda oldum. Hələ ki, doktoram, - deyib yenə güldü və elə arxayınçılıqla güldü ki, Zəminənin təlaşı,