nigarançılığı yox oldu. Qadm köksünü ötürüb rahat nəfəs aldı. "Bu camaat görəsən niyə evlənir?" - deyə Mark Georgiyeviç düşündü.
- Hardadı? - soruşdu.
- Böyük otaqda.

Onlar yemək otağına keçdilər. Xəstə, arvadının saçaqlı yun şalını çiyinlərinə sahb, kresloda, televizorun qabağında oturmuşdu: ekranda sinəsi ordenlərlə dolu bir kişi nəsə danışırdı. Berqman qapının astanasından ekranın göyümtül rəngini akvariumlarının suyuna bənzətdi. Addım səslərini eşidəndə xəstə geri döndü və Berqmanı görən kimi yerindən qalxmaq istədi, sifətinin əzələləri dartıldı, amma Berqman əlinin hərəkəti ilə onu tərpənməyə qoymadı, yaxına gəlib əl tutdu.
-Nu kak?

-Babatam, deyəsən. Daha axşam qızdırmam olmur. - Dediyinin oğrudan da həqiqət olduğunu bir daha təsdiq etmək niyyətilə, ümidlə avadının üzünə baxdı. Zəminə də başını tərpətdi.
- İki gündü yoxdu, - dedi. - Şükür. - Sonra ikiəlli kreslonun söykənəcəyindən ikiəli yapışıb bir az qabağa sürtdü, doktora oturmağı əklif elədi. Berqman kresloya əyləşdi, xəstənin arıq biləyindən yapışıb nəbzini tutdu və sol qolunu qaldırıb gözlərinə yaxınlaşdırıb, saatına baxa-baxa razılıqla dedi.
- Nu çto j!.. Taxikardiya da yoxdu. Zəminə:

- Doktor, bir stəkan çay, hə? - Qadının səsi elə gözəl çıxdı ki, Berqmanın ürəyi sıxıldı.
- Gözəl olar, - dedi, - o səfərki moruq mürəbbəsi də yanında, hə?
- Bəs necə! - Zəminənin gözlərinə gəlmiş işıqdan sifəti allaşdı, sevincək mətbəxə çay dalınca getdi. O, otaqdan çıxandan sonra Berqman xəstəyə bir-iki sual verdi: dərmanlan müntəzəm içib-içmədiyini soruşdu, stolun üstündən Zəminənin qoyduğu analiz kağızlarını götürüb bircə-bircə gözdən keçirdi, xəstənin cavablarını diqqətlə dinləyə-dinləyə yenə həmişəki qaydasında, xəstənin dəfələrlə görüb müşahidə elədiyi tərzdə - təmkinlə, razılıqla başını tərpədə-tərpədə onun sifətinə, uzun qızdırmadan sonra qaysaq bağlayıb tünd çəhrayı rəng almış dodaqlarına, lap axırda qıyılıb balacalanmış gözlərinə baxa-baxa fikirləşdi ki, ona ümid harayı ilə zillənmiş bu bir