, qonaq gedən kimi arvadından soruşurdu ki, hərif nə gətirib? Cavablar adətən eyni olurdu: alma, nar, mandarin, nadir hallarda isə, evdə bişmiş yarım-kiloluq bankada zoğal, ya da moruq mürəbbəsi. Amma bir dəfə Rəsul müəllim, onun ağrısını alım, yarım şaqqa qoyun əti gətirmişdi. Əhsən belə qonağa. Buna deyərlər savab iş!

Mən elə birinci gündən hiss etmişdim ki, qonaqların əksəriyyəti adi xəstəyə baş çəkməyə gəlmirdilər, onlar, filankəs müəllimi yoluxmağa, filankəs müəllimə ürək-dirək verməyə gəlirdilər. Çarpayının yanında, yarımdairəvi şəkildə qoyulmuş stullarda oturub hal-əhval tuturdular, cürbəcür məsləhətlər verirdilər, zarafat eləyib məzəli əhvalatlar da danışırdılar ki, xəstənin könlü açılsın. Amma nədənsə, gələnlərin səxavəti bir cür olmurdu.
Üç-dörd gün bundan qabaq bir professor gəlmişdi və iki limon gətirmişdi... Canı sağ olsun, məsələ bunda deyil. O qədər danışdı ki! Belə adamlann çənəsini gərək tibb institutunda tələbələrə nümayiş etdirəsən, çünki belə çənə heç şübhəsiz, qeyri-adi unikum sayıla bilər və belə çənə, insanın həqiqətən meymundan əmələ gəlməsini sübut edə biləcək ən gözəl və tutarlı dəlildir. Bircə-bircə, xəstənin özündən və arvadından bütün xəstəlik tarixçəsini öyrəndi, qanın, sidiyin analizlərini, rentgenoloqun rəyini, yazılmış dərmanlann adını və hansı ölkələrdə düzəldiyini peşəkar həkim marağı ilə soruşub, başını qaşıya-qaşıya ən axırda da öz mülahizəsini bildirdi. Dediyindən belə çıxdı ki, bu xəstəlik Yer kürəsində, əsasən Afrikada, buşmenlərin arasında yayılmış xəstəliklərdəndir və həmin buşmenlər berqman-zad kimdir, tanımırlar, şad-xürrəm özləri üçün yaşayırlar. Ancaq mütləq bir şeyə əməl etmək gərəkdir: yatmazdan qabaq, müalicə edən həkimin dediyi kimi, qatıq yox, iki dolu qaşıq bal içəsən. Bal da gərək mütləq Kəlbəcərin filan kəndində yaşayan filankəsin balından olsun. İstədim bir soruşum ki, Afrika buşmenləri bəs bu balı hardan tapırlar, Kəlbəcərdən gətizdirirlərmi - soruşmadım, qorxdum professorun xətrinə dəyəm. Çünki professor