hipertonik krizisin bütün simptomlarını bir-bir mənə saydı. İnandırıram səni ki, tibb institutunu qurtaran tələbə onun bildiyini bilməz. Bütün fikri-zikri qan təzyiqindədi, qapanıb içərisinə, ordan çıxa bilmir... Dərmanların adını, Moskvadakı məşhur nevopatoloqların adını, familiyasını, hansı klinikada işlədiyini, təzə müalicə üsullarını - heç mən çoxusunu, inandırıram səni, eşitməmişəm - nə deyim, arvadın bilmədiyi şey yoxdu, hansı dərmanı yazıram, qalın bir kitabı var, dərman ensiklopediyası, əvvəl-əvvəl onu açıb baxır, sonra deyir içmək olar, ya yox. - Berqman əlini əlinə vurdu, xəstənin güldüyünü görüb ona qoşuldu, sonra eynəyini çıxardı, şüşələri nəfəsiylə qızdırıb cib dəsmalıyla sildi və təzədən taxdı. - Zarafat bir yana,
- dedi, - gəlin siz ikiniz mən deyənə baxın.
- Nəyi deyirsiniz?

Berqman kresloda qurdalandı, ayaqlarını düzəldib qabağa uzatdı, bayaqdan stabilizatoru cızıldayan və nəsə göstərən televizorun ekranına baxıb, fikri tamam başqa yerdə olduğu üçün, heç bir şey görmədi və davam elədi:
- Bayaq Səlimə xanıma da dedim, indi də sənə deyirəm. - O qanrılıb geri, otağın bağlı qapısına baxdı: deyəsən, Zəminənin söhbətin bu yerində içəri girməsindən ehtiyat etdi. - Bu Kərimli məsələsini qurtarın getsin.
- Niyə? - Xəstənin gözləri genişləndi.
- O vaxt kim kimnən donos yazıb, kim kimi tutdurub, bunnarı bu gün qurdalamağın nə mənası, canım?
Xəstə, Berqmanın bu sözlərinə əvvəl təəccüb elədi: çünki onun, Berqmanın, söhbətin yönünü belə gözlənilmədən dəyişdiyinin səbəbini anlamadı. Həm də ona görə təəccüb elədi ki, uzun illərdən bəri -arada qırx-əlli il vardı və o zamanlar xəstə, balaca uşaq idi - bu iki ailənin, Səlimə xanımın və xəstənin ailəsinin həmdəm dostu, çətin günlərdə bəlkə də ən etibarlı dostu olan doktor Berqman həmişə bəzi incə əhvalatlardan söz düşəndə söhbətdən qaçırdı, zarafata salıb mətləbi yayındırırdı, yerindən qalxıb ağ kirpiklərini qırpa-qırpa otaqda narahat-narahat hərlənirdi. İndi doktor Berqmanın bu məsələdən söhbət salması