ı doğrudan da təəccüblü idi. Çünki Mark Georgiyeviç Berqman Kərimlini də yaxşı tanıyırdı və Səlimə xanımın atasının o illərdə başına gələn müsibətdən də yaxşı xəbərdar idi. Və indi xəstə neyçinsə birdən-birə Mark Georgiyeviçin məclisdə-filanda bir az içib, yanaqları yeniyetmə kimi qızarandan sonra tez-tez dediyi sözləri xatırladı: "Mənim beləliyimə baxmayın! Əgər dünyada iki bic adam varsa, onlardan biri mənəm!" Bəlkə Mark Berqman bir şey eşidib, indi bu sözləri ilə sadəcə xəbərdarlıq eləyir?.. Ona da Kərimli deyərlər. Hadisələri qabaqlamaqda bu məmləkətdə elə ad çıxarıb ki, şeytana papış tikənlərin nəfəsini ömür-billah kəsib.

Xəstə, Bermanın ağ və uzun kirpiklərinə baxdı: otağın ortasında, tavandan sallanmış qədimi lüstr - Zəminənin cehizi idi - gümüşü haşiyəli eynəyin sağ şüşəsinin tən ortasında buğda boyda brilyant kimi əks edib adamın gözünü qamaşdırırdı... Berqman elə bil xəstənin nəyə diqqətlə baxdığını duydu və onu bu zövqdən məhrum etmək niyyətilə başını azca yana döndərdi: işıqdan qopmuş brilyant parçası elə işıq surəti ilə də şüşənin hamarlığından yox oldu.

Beləcə, bir müddət bir-birinin üzünə baxa-baxa oturub danışmadılar və xəstəyə elə gəldi ki, (Berqmanın ürəyi doludur, daha nəsə bilir, amma neyçinsə demək istəmir: doktorun sifətinin sərt ifadəsində indi tərəddüd də vardı - xəstə bunu açıq-aydın görürdü... Bir azdan Berqman dedi:
- Kim-kim, amma sən gərək mənə inanasan. - "Səni" xüsusi ayırdı və bir qədər uzatdı. - Sən, əzizim, indi gərək ancaq müalicənlə məşğul olasan. Başqa nə varsa, tulla getsin, heç nəyə fikir vermə. Hamı özü üçündü. Bunu mən deyirəm, ha? Can adama bir dəfə verilir. İki ömrümüz olsaydı, deyərdik ki, birini sərf eləyək ədalət uğrunda mübarizəyə, camaat da yığılıb bizə əl çalsın. Sürəkli alqışlar və hamı ayağa qalxır. - Berqman üz-gözünü turşutdu. - Yerunda vse eto na postnom masle! İkisi olsaydı əgər, - deyə o, təkrar elədi.

Xəstə də qapıya baxdı. Qapı bağlı idi. Zəminə gəlib bu söhbəti eşitsəydi, təbii, Berqmanın