tərəfini saxlayacaqdı.
- Vallah, - dedi, - hərdən mənə elə gəlir ki, Allah bizə beş ömür versəydi də, sizin, Mark Georgiyeviç, dediyiniz ədalət uğrunda mübarizəyə bəs eləməzdi... Özü də, açığı, mən ədalət uğrunda mübarizə aparmaq fikrində də olmamışam. Mənim bir arzum var: mən istəyirəm ki, auditoriyaya girəndə beş-altı nəfər var tələbələrim arasında, heç olmasa, onların gözünə düz baxa bilim.
- Mənasız söhbətdi. - Mark Georgiyeviç əsəbiliklə boğazını arıtladı. - Mətləbə dəxli yoxdu. Mən doğrudan başa düşə bilmirəm səni. Bizim böyük məmləkətdə Kərimli kimiləri itinə tök, eh, saymaqla qurtarmaz. Olublar, vardılar, olacaqlar da!..

Qapı açıldı, Zəminə əlində podnos içəri girdi. Podnosu stolun üstünə qoydu, içində nə vardısa, iri çayniki, büllur vazdakı mürəbbəni, armudu stəkanları yerbəyer elədi. Sonra stəkanlara çay süzdü, birini Berqmanın, birini də ərinin qabağına qoydu. Özü divar boyu sıralanmış parusin çexollu nahar stullarından birini altına çəkib ərinin yanında, Berqmanla üzbəüz əyləşdi. Jurnal stolu alçaq olduğundan dizləri stolun qırağına dirəndi, tələsik, bir əlilə xalatının düymələrini yoxladı, o biri ilə ətəyini dartıb dizlərini örtdü. Berqman stəkanın qırağından tutub burnuna yaxınlaşdırdı və çayı iyləyə-iyləyə dedi:
- Bəh, bəh! Buna deyərəm çay. Əla! Vallah, nə qədər orda-burda çay içmişəm, amma Zəminə xanımın dəmlədiyi çaydan görməmişəm. Belə çayı gündə mənə versələr, ömrümdə xəstələnib eləmərəm.
Zəminə gülüb, əlini ərinin çiyninə qoydu.
- Bunu, bax, bu qabağınızda oturana deyin. Heç mənim qədrimi bilmir.
Xəstə də zarafata keçdi.
- Qədrini bilməsəydim, - dedi, - çoxdan boşamışdım.

O, Zəminənin məhz indi gəlməsinə şad idi, çünki, hardasa daxilində, Berqmanla söhbəti davam etdirmək istəmirdi. Neyçünsə qəti əmin idi ki, nə o, Berqmanı inandıra biləcəkdi, nə də Berqman onu. Deyəsən, elə Berqman da bu fikirdə idi: mürəbbə ilə rahat-rahat çayını içirdi və xəstə bayaqkı sözləri qulaqları ilə eşitməsəydi, indi doktorun sifətinə baxıb deyərdi ki,