, bu adam lap uşaqlıqdan tanıdığı həmin Mark Georgiyeviç Berqmandı - həyatında bəlkə də hər şeydən çox, yaxşı dəmlənmiş çayla mürəbbə üçün sino gedən dünyanın laqeyd və fağır bəndəsi. İndi bu bəndə, balaca nəlbəkidən moruq mürəbbəsini qaşıq-qaşıq götürüb ağzına qoyub, dodaqlarını marçıldada-marçıldada, ləzzət ala-ala çayı xırda qurtumlarla içməklə məşğul idi: xəstəyə elə gəldi ki, otaqda bomba partlasa da, Berqman stəkanı əlindən yerə qoyası deyil.
- Doktor, birin də, hə? - Zəminə soruşdu. Berqman gümüş qaşığın arxasını yalaya-yalaya:
- Mütləq, - dedi. - Belə şeyi soruşmazlar, qız! - Xəstəyə baxıb göz vurdu.

Zəminə qalxıb Berqmanın stəkanına təzədən çay süzdü, nəlbəkisini ağzına kimi mürəbbə ilə doldurdu. Sonra Berqman nəsə dedi və söhbət xəstə ilə Zəminənin düz iyirmi beş il bundan qabaq olmuş toyundan düşdü... İyirmi beş il!.. Üçü də bir vaxtda başını buladı, üçü də bu əhvalatın, toy mərasiminin, o xoşbəxt, qayğısız, musiqili, haylı-küylü axşamın iyirmi beş il bundan qabaq olmasına inanmaq istəmirdi, üçü də bu fıkirdə idi ki, belə nainsaflıq ola bilməz, çünki üçü də o məclisi ən xırda təfərrüatına qədər xatırlayırdı...
- Nə iyirmi beş il, ay qız? - Berqman yenə başını buladı, alnının tərini yaylığı ilə silib dodaqlarını büzdü. - Dünən, dünən! - dedi.

Və üçü də güldü... O toyda xəstənin rəhmətlik atasının yaxın dostu doktor Mark Georgiyeviç Berqman ən əziz qonaq kimi iştirak edirdi və məclisin qızışan vaxtında, camaat içib keflənəndən sonra o, tamadadan söz istəyib sağlıq söyləmişdi. Doktor Berqman təmiz Azərbaycan dilində danışmağa başlayanda məclisdə kim vardısa, ələlxüsus, "bəy"in kənddən gəlmiş qohumları heyranlıqla əl çalmışdılar. Xəstənin bu da yadında idi ki, Zülfüqar kişi üzünü ona, təzəbəyə tutub ucadan demişdi: "A bala, a bala, ayə, bu bizim dili tatar Temirdən yaxşı bilir!" Mahmud isə, Berqman sözünü qurtarıb əyləşəndən sonra ona yanaşıb, üzündən-gözündən öpüb bağrına basmışdı və xəstədən soruşmuşdu: "Bu, musurmandımı?"

Doktorla Zəminə o