uzaq illərdə, yanvar ayının soyuğunda baş vermiş bir toy məclisində qaldılar, özü də könüllü və sevinə-sevinə qaldılar. Çünki hər ikisi o toy məclisindən razı idi, ordakı təntənə, uğultu, klarnet səsi onlan yormamışdı: biri hələ cavandı, təzə toy paltannda idi, ürəyinin döyüntüsünü dinləyə-dinləyə başını aşağı salıb sevgilisinin yanında oturmuşdu, o biri isə yaxşıca vurmuşdu və gözəl də sağlıq deyib, dönüb olmuşdu qəhrəman kimi bir şey, indi hamı uzaqdan-uzağa badəsini qaldırıb onun şərəfinə içirdi və o bu gözəl, şad-xürrəmlik içərisində üzən məclisin qayğısız dəqiqələrini imkan daxilində uzat-maq, bəlkə də nəhayətsizləşdirmək istəyirdi, çünki bu dumanlı, meyxoş aləmdən öz evinə, tənhalıq yuvasına qayıtmaq istəmirdi - başqasının səadətindən bir tikə qopanb, dilənçi payı olsa da, öz həyatma qatmaq arzusunda idi. Xəstə isə Zülfüqar kişini, onun doktor Berqman barədə dediyi sözləri xatırlayıb, təzə gəlinin ətir qoxuyan bədənindən, qız ürə-yinin nigaran çırpıntısından, sağhqlardan, mərəkədən ayrıldı, pırpız qaşlı, pəhləvan cüssəli bir adamın tilsiminə düşdü, fıkirləri, qırıq-qırıq sözləri, parça-parça dağ, dərə, meşə mənzərələrini beynində hərlən-dirib, gəlib nəhəng bir çayın qırağına çıxdı. Çömbəlib, köpüklü sudan ovuc-ovuc götürüb üzünə, boynuna axıtdı: sərin suyun bakirəliyi və bir də bu sulann, dağlann, ormanlann üzərindəki səmanın təsəwüredilməz maviliyi qanına hopdu, ciyərlərinə doldu. O, tək qalmaq istədi, tək-tənha. Ona elə gəldi ki, indi tək qala bilsəydi, yəni belə bir möcüzə baş versəydi əgər, o bəlkə də kilidli qapılardan indi ona lazım olanını aça biləcəkdi və bununla da çox-çox suallann cavabını tapacaqdı... İnsanın əlindən hər şeyi almaq mümkündür, amma tənhalıq hüququnu onun əlindən alanda o, əksər hallarda qəfəsə düşmüş quş kimi çapalayıb qalır: çünki səmanı görür, havanı duyur və sevinib, qanad çalıb uçmaq istəyir, amma nə illah eləyirsə, qəfəsin darlığından qurtula bilmir. Çünki yalnız qəfəsin dəmir millərini görə bilmir. Eşq olsun min-min illər